Uzasadnienie
Skarżąca L.K. złożyła w dniu 29 października 2008 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2007 r.
Pismem z dnia 4 listopada 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W treści niniejszego wniosku strona wskazała, że w dniu 29 października, w wyznaczonym terminie do wniesienia skargi (decyzję doręczono jej w dniu 30 września 2008 r.), została wysłana skarga na decyzje organu podatkowego. Wskutek "czysto technicznej pomyłki" osoby wysyłającej korespondencję koperta zawierająca skargę została zaadresowana bezpośrednio do WSA w Szczecinie z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej.
Sąd zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej ustawa).skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie.
Na podstawie art. 54 § 1 ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona niezgodnie z art. 54 § 1 ustawy - bezpośrednio do Sądu. Skoro termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 31 października 2008 r., a skarga została wniesiona (przesłana) do właściwego organu - Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 4 listopada 2008 r. to skarżąca - wnioskując o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - trafnie przyjęła, ze termin ten został uchybiony.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 §1 i 2 ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Jak wynika z akt sprawy skarżąca zachowała powyższy 7-dniowy termin, równocześnie z wnioskiem dokonała też czynności wniesienia skargi.
Należy jednak stwierdzić, że strona nie wykazała w sposób przekonywujący, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.
Dla oceny istnienia lub braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, opubl. OSP z 1972 r., Nr 7-8, poz., 144). Zatem brak winy może uzasadniać jedynie szczególna okoliczność o charakterze obiektywnym, która nawet przy wykazaniu należytej staranności uniemożliwiła dokonanie określonej czynności procesowej (por. Postanowienie NSA z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 307/08, nie publ.).
Jako okoliczność wskazująca na brak winy skarżąca wskazała omyłkę polegającą na tym, że skarga została na kopercie błędnie zaadresowana bezpośrednio do Sądu i tak nadana w placówce pocztowej.
W świetle okoliczności podniesionych przez skarżącą brak jest podstaw do oceny, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Błąd osoby, którą posłużyła się skarżąca w nadaniu skargi na poczcie, a polegający na niewłaściwym zaadresowaniu przesyłki zawierającej skargę, nie może być poczytany jako brak winy. Wpisanie jako adresata sądu administracyjnego mimo, że zaskarżona decyzja zawierała jednoznaczne pouczenie, iż skargę należy wnieść za pośrednictwem organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję świadczy co najmniej o niedbalstwie osoby dokonującej tej czynności.
Zawinienie osoby trzeciej, której wyboru dokonała skarżąca traktować należy jak zawinienie samej skarżącej ze skutkami z tego wynikającymi.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.