Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. M. na nałożenie przez Prezydenta Miasta Szczecin opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego doręczono skarżącemu w dniu 14 września 2011 r.
Postanowieniem z dnia 29 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną M. M. złożoną do tut. Sądu dnia 19 września 2011 r. Powyższe postanowienie wraz z pouczeniem o możliwości złożenia zażalenia w trybie art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) zostało skarżącemu doręczone w dniu 12 października 2011 r., a uprawomocniło się z upływem dnia 19 października 2011 r. Z kolei w dniu 20 października 2011 r. stało się prawomocne postanowienie Sądu z dnia 12 września 2011 r.
Pismem z dnia 17 października 2011 r. skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy, następnie postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. Sąd ustanowił adwokata dla M. M., który to pełnomocnik w dniu 18 stycznia 2012 r. złożył pismo stanowiące opinię w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 września 2011 r.
Jak wynika z akt sprawy, w kolejnym piśmie z dnia 24 stycznia 2012 r. zatytułowanym "odwołanie od postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 12 września 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 719/11", M. M. zwrócił się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego o merytoryczne rozpoznanie jego sprawy przez Sąd, wskazując na samodzielne sporządzenie pisma, gdyż przyznana mu pomoc prawna przez Sąd uznała, że nie ma podstaw do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że pismo skarżącego z dnia 24 stycznia 2012 r. pomimo jego wniesienia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, podlega bowiem wstępnej kontroli przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, co wynika wprost z art. 177 § 1 i 178 p.p.s.a. O prawidłowym trybie wnoszenia skargi kasacyjnej za pośrednictwem sądu I instancji skarżący został pouczony przy doręczeniu postanowienia z dnia 12 września 2011 r.
Dokonywana przez sąd I instancji kontrola wniesionej skargi kasacyjnej ogranicza się do zbadania zachowania terminu jej wniesienia, jej dopuszczalności oraz dochowania wymogów formalnych.
Przeprowadzone przez Sąd badanie dopuszczalności kolejnej skargi kasacyjnej M. M. od postanowienia z dnia 12 września 2011 r. doprowadziło do wniosku, że skarga ta podlega odrzuceniu.
Wskazać należy, że M. M. w otwartym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 września 2011 r. skorzystał z przysługującego mu prawa do wzruszenia ww. rozstrzygnięcia Sądu i złożył własnoręcznie sporządzoną skargę kasacyjną. Postanowienie tut. Sądu z dnia 29 września 2011 r. o odrzuceniu wskazanej skargi kasacyjnej M. M. (od postanowienia odrzucającego skargę z dnia 12 września 2011 r.) uprawomocniło się z upływem 19 października 2011 r., jako że nie zostało zakwestionowane zażaleniem.
Jak wynika także z akt sprawy, ustanowiony w sprawie pełnomocnik nie znalazł podstaw do zaskarżenia ww. orzeczeń, a zatem uzyskały one walor prawomocności (w dniu 19 października 2011 r. i 20 października 2011 r.), co w konsekwencji oznacza, że sprawa wywołana wniesieniem skargi przez M.M. została prawomocnie zakończona w zwykłym trybie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec tego, w ocenie Sądu, na tym etapie nie było dopuszczalne wniesienie kolejnej skargi kasacyjnej przez skarżącego. Należy wskazać, że z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej z powodu niedopełnienia wymogu sporządzenia jej przez fachowego doradcę w osobie adwokata bądź radcy prawnego, nie jest dopuszczalne ponowne skorzystanie z prawa do wniesienia środka odwoławczego, bowiem prawo to zostało już skutecznie "skonsumowane", (por. postanowienie NSA z 16 listopada 2005 roku, sygn. akt II OZ 960/05).
Należy zatem stwierdzić, iż skarga kasacyjna złożona w piśmie z dnia 24 stycznia 2012 r. jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na względzie należało na mocy art. 178 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucić.