Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]., wydaną w trybie odwoławczym, Dyrektor Izby Skarbowej w S utrzymał w mocy wcześniejszą swoją decyzję z dnia [...] r. odmawiającą na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w S O Z w K z dnia [...]r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego małżonków M i J D w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...]. zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę – uznając, że nie istnieją przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M i J D zarzucili, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 130 § 1 pkt 5 /powinno być pkt 6/ Ordynacji podatkowej ponieważ została wydana i podpisana przez tę samą osobę, która wydała zaskarżoną odwołaniem decyzję [...].. Poza tym skarżący podnieśli zarzuty dotyczące istnienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej uzasadniającej, w ich ocenie, uchylenie decyzji podatkowej ostatecznej z [....].
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wyjaśnił - powołując się na art. 13 § 1 pkt 2 lit. c i art. 221 Ordynacji podatkowej – że dyrektor izby skarbowej był organem odwoławczym właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji wydanej przez ten organ w I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona, bowiem zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej jest uzasadniony.
Przepis ten stanowi, że pracownik m.in. izby skarbowej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z [...]. wydane zostały przez tego samego pracownika Izby Skarbowej w S, [....] działającego z upoważnienia Dyrektora Izby S w S /udzielonego na podstawie art. 143 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej/.
Wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu przewidziane w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej odnosi się zarówno od osoby piastującej stanowisko organu jak i do osoby imiennie upoważnionej do wydania decyzji. Osoba piastująca stanowisko organu podatkowego podlega tym samym rygorom procesowym co wszyscy szeregowi pracownicy i stosuje się do niej przepisy o wyłączeniu pracownika, a ponadto przepisy o wyłączeniu organu.
Wyłączenie pracownika w przypadku określonym wart. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej ma charakter obligatoryjny. Skutkiem prawnym niewyłączenia pracownika w przypadku występowania okoliczności, których następstwem - zgodnie z art. 130 Ordynacji podatkowej - powinno być jego wyłączenie od udziału w sprawie, jest wadliwość postępowania, która w przypadku decyzji ostatecznej pociąga za sobą sankcję w postaci wznowienia postępowania na podstawie art. 240 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (vide:[...]). Instytucja wyłączenia pracownika organu podatkowego ma bowiem ścisły związek z zasadą zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1), zasadą praworządności (art. 120) oraz ich konsekwencjami pozaprawnymi, takimi jak bezstronność i obiektywizm. Prowadzenie postępowania powinno być wolne od wątpliwości co do przestrzegania tych zasad w sytuacjach, gdy okoliczności faktyczne sprzyjają powstawaniu takich problemów (vide:[...]).
Z treści art. 13 § 1 pkt 2 lit. "c" oraz art. 221 Ordynacji podatkowej wynika niewątpliwie, że dyrektor izby skarbowej jest organem odwoławczym od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji, a zatem w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Powyższe nie oznacza jednak, iż przywołane przepisy wprowadzają wyjątek od zasady wyłączenia pracownika organu, określonej wart. 130 § 1 Ordynacji podatkowej. Zasada prawdy obiektywnej uzasadnia stosowanie przepisów o wyłączeniu do wszystkich osób zatrudnionych w urzędzie rozumianym jako biuro organu administracyjnego, a więc także do osoby wykonującej funkcję tego organu (vide:[...]).
Wyłączenie dyrektora izby skarbowej, traktowanego jako pracownika izby, polega jedynie na tym, że osoba piastująca to stanowisko traci zdolność prawną do podejmowania określonych czynności procesowych w danej sprawie. W takim przypadku nadal jednak możliwe jest wydanie decyzji z jego upoważnienia. Dyrektor izby skarbowej zostaje bowiem wyłączony nie jako organ administracji, ale jako pracownik izby skarbowej, traktowany w tym przypadku na identycznych zasadach, jak wszyscy inni merytoryczni pracownicy izby.
Skoro w wydaniu zaskarżonej decyzji brał udział pracownik, który z mocy prawa podlegał wyłączeniu, nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacja podatkowa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazana powyżej wadliwość postępowania uniemożliwia natomiast Sądowi ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji w jej aspekcie merytorycznym.
Wobec powyższego, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, orzec jak w sentencji.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 § 1 tej ustawy.
Po otrzymaniu akt sprawy, organ odwoławczy podejmie odpowiednie czynności, zmierzające do nadania odwołaniu skarżących odpowiedniego biegu.