Uzasadnienie
Pełnomocnik Spółki A z siedzibą w W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...}", określającą stronie skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie 180.268 zł.
Jednocześnie w skardze pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, iż to wnioskodawca winien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W rozpatrywanej sprawie uznać należy, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia dyspozycji przepisu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wykazano bowiem na czym miałaby polegać owa znaczna szkoda, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Tym samym nie uzasadniono żądania zawartego w powyższym wniosku.
W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, Sąd w oparciu o cytowany wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.