Uzasadnienie
- I. i J. O. pismem z dnia [...]. zwrócili się do Burmistrza Miasta i Gminy K. z wnioskiem o przyznanie ulgi w postaci umorzenia I raty i zaniechania poboru II raty podatku rolnego za 2008 rok.
Decyzją z dnia [...] Burmistrz K. odmówił I. i J.O. przyznania ulgi w postaci umorzenia I raty i zaniechania poboru II raty podatku rolnego za 2008 rok.
Od powyższej decyzji podatnicy odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] uchylono w całości w/w decyzję Burmistrza K. i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji.
Od powyższej decyzji Burmistrz Gminy K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., żądając zmiany zaskarżonej decyzji i oddalenia odwołania, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji, uiszczając jednocześnie wpis od skargi w kwocie 500 zł.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że Burmistrz K. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., określanej dalej skrótem: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 p.p.s.a.), jak również inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skargę do Sądu wniósł Burmistrz Gminy K., reprezentowany przez radcę prawnego.
W pierwszej kolejności należało zbadać dopuszczalność złożenia przez organ podatkowy pierwszej instancji, tj. Burmistrza Gminy K. skargi do Sądu na decyzję organu II instancji wydanej w sprawie.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że z powołanego wyżej przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika zasada, że sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot i struktura postępowania sądowoadministracyjnego ukształtowana jest jako spór prowadzony przed niezawisłym sądem przez dwa podmioty: podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej.
Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym poglądem, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej. Wobec tego ani gmina, ani żaden jej organ, nie są uprawnieni do zaskarżania do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego. Pogląd taki został potwierdzony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS (ONSA 2003/4/115), w której stwierdzono m. in., że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (...), wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego." Stanowisko zajęte w powyższej uchwale składu 7 sędziów NSA zostało podzielone przez Tadeusza Wosia w glosie do tej uchwały ("Samorząd Terytorialny" 2004/12/70).
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że na podstawie art. 13 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) burmistrz (prezydent miasta) wykonuje funkcje organu podatkowego, któremu przyznano właściwość do orzekania w formie decyzji administracyjnej w sprawach podatkowych.
W tej sytuacji, mając na uwadze wszystko powyższe, należało uznać skargę Burmistrza Gminy K. na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. za niedopuszczalną.
Dlatego na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono, jak w pkt 1 sentencji.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., czemu dano wyraz w pkt 2 sentencji.