Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił skarżącym wyłączenia od udziału w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec nich inspektora kontroli skarbowej J.B. – pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej.
W postanowieniu tym zawarto pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie i doręczono je pełnomocnikowi podatników w dniu 13 września 2006 r.
W dniu 19 września 2006 r. M.i R. B. wnieśli na w/w postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której wskazali, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza przepis art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3).
Postanowienie odmawiające wyłączenia od udziału w postępowaniu kontrolnym pracownika organu kontroli skarbowej, wydane na podstawie przepisów art. 130 § 3 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), co wynika z przepisu art. 236 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi, a z przepisu art. 130 tej Ordynacji nie wynika, aby na postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia od udziału w kontroli pracownika organu kontroli skarbowej przysługiwało stronie zażalenie. Takie postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie, strona może skarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, o czym stanowi przepis art. 237 Ordynacji podatkowej.
Ponadto, postanowienie takie nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, dlatego też nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma ono bowiem waloru postanowienia, o którym mowa jest w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
W takim stanie faktycznym i prawnym, wniesioną przez M. i R. B. skargę na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] odmawiające wyłączenia od udziału w postępowaniu kontrolnym inspektora kontroli skarbowej J.B. – pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej, należało uznać za niedopuszczalną, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto, Sąd postanowił zwrócić skarżącym cały uiszczony przez nich, bez wezwania Sądu, wpis w wysokości [...] od wniesionej skargi, na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż już z samej treści skargi wynikało, że podlega ona odrzuceniu.