Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] powołując się na art. 54 § 1 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, ze. zm.) oddalił skargę A. P. na czynności egzekucyjne Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. Postanowienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 20 maja 2015 r.
Skarżący skierował bezpośrednio do WSA w Szczecinie pismo z dnia 26 maja 2015 r. zatytułowane "zażalenie" dotyczące postanowienia z dnia 15 maja 2015 r. wydanego w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Pismo zostało za pismem z dnia 29 maja 2015 r. (sygn. akt I Ko 27/15) przekazane Dyrektorowi Izby Skarbowej w S. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. sprostował treść swojego postanowienia z dnia [...] r. nr [...] w zakresie zawartego w nim pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. Wskazał, iż w postanowieniu z dnia [...] r. błędnie pouczono Skarżącego, że "w administracyjnym toku instancji niniejsze postanowienie jest ostateczne. Na podstawie art. 3 § 2, w związku z art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie, którą składa się w 2 egzemplarzach za pośrednictwem tutejszego organu w terminie 30 dni od doręczenia niniejszego postanowienia". Postanowienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 20 maja 2015 r.
Prawidłowe pouczenie powinno informować o prawie wniesienia przez Skarżącego zażalenia do Ministra Finansów za pośrednictwem organu, w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.
Pismem z dnia 6 czerwca 2015 r. Skarżący skierował do WSA w Szczecinie skargę na postanowienie z dnia 3 czerwca 2015 r. w przedmiocie sprostowania pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)
- - dalej powoływana jako "p.p.s.a.". Obejmuje on między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a.). W zakresie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym ustawa wskazuje sądy administracyjne jako właściwe w sprawach ze skarg na postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt. 3 p.p.s.a.).
Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był art. 111 § 1 i § 1a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej: "k.p.a.". Zgodnie z treścią przepisu art. 126 k.p.a. wskazane powyżej przepisy stosuje się również do postanowień.
Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (art. 111 § 1 k.p.a.).
Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 111 § 1a k.p.a.).
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie sprostowania treści pouczenia w zakresie przysługującego środka zaskarżenia.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
W związku z tym, iż analizowane przepisy dotyczące procedury sprostowania treści postanowień wydawanych przez organy administracyjne nie wskazują, że Skarżącemu przysługuje prawo zażalenia na wydane w tym trybie rozstrzygnięcie, to zaskarżone postanowienie nie może stanowić również przedmiotu skargi do sądu administracyjnego. Ponadto skarżone postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, ani nie rozstrzyga jej istoty.
Postanowienie nie ma waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a ponadto brak przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
Postanowienie nie ma również cech samoistnej sprawy. Orzeczenie o sprostowaniu postanowienia pozostaje częścią aktu, którego dotyczy postępowanie w tym przedmiocie i dzieli losy tego aktu w postępowaniu zażaleniowym. Skarżącemu niezadowolonemu z rozstrzygnięcia w przedmiocie sprostowania pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia przysługuje uprawnienie do jego kwestionowania w ramach skargi na rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy (por. postanowienia NSA z 9 stycznia 2002r. sygn. II SA/Łd 2411-2412/01 oraz wyrok NSA z 22 listopada 2002r. II SA/Gd 1783/98 – orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.