Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec K. B., zamieszkałej w P. Z. ("zobowiązana"), na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. o nr [...] wystawionego przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej ("wierzyciel"). Przedmiotowym tytułem wykonawczym objęto zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2014 r. do maja 2019 r. W dniu [...] stycznia 2020 r. zobowiązanej doręczono tytuł wraz z zajęciem świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.
Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. zobowiązana wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a.") z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego w 2000 r. Podała także, że zgłosiła wyrejestrowanie w Urzędzie Pocztowym i nie ma obowiązku przechowywania dowodu wyrejestrowania przez tak długi czas.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne.
Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]; [...], wydanym w oparciu o regulacje z art. 34 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 ze zm., dalej: "u.o.a."), uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.
Zobowiązana złożyła zażalenie na to postanowienie wierzyciela.
Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., [...]; [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) w związku z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] marca 2020 r.
Organ egzekucyjny wydał w dniu [...] lipca 2020 r. postanowienie nr [...], w którym orzekając w oparciu o art. 33 § 1 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.
Zobowiązana pismem z dnia [...] lipca 2020 r. złożyła zażalenie na ww. postanowienie. Powtórzyła argumentację zawartą w zarzutach, że w 2000 r. wyrejestrowała odbiornik rtv. Podniosła, że wierzyciel nigdy nie wzywał jej do zapłaty zaległości. Nadto wskazała, że przez okres 20 lat dokumenty potwierdzające dowód wyrejestrowania odbiornika, mogły ulec zagubieniu bądź zniszczeniu.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (Dyrektor IAS), wydał w dniu [...] sierpnia 2020 r. postanowienie nr [...], w którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ za podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 34 § 5 u.p.e.a. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070).
Nakreślając ramy prawne sprawy organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. wiążące dla rozstrzygnięcia jest stanowisko wierzyciela zawarte w prawomocnym postanowieniu z dnia [...] maja 2020 r.
Dyrektor IAS zauważył, że wierzyciel wskazał, że strona dokonała rejestracji używanych odbiorników i wniosła opłaty abonamentowe. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka opłat stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz.1342, dalej: "rozporządzenie MT") stronie został nadany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta ([...]), który zastąpił książeczkę opłat abonamentowych numer [...]
Dalej wyjaśnił, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w 2000 r. dowodem zarejestrowania odbiorników radiowo/telewizyjnych była imienna książeczka opłaty abonamentowej. W przypadku zgłoszenia w urzędzie jakichkolwiek zmian statusu formalno - prawnego abonenta, użytkownik odbiorników był zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia, w zależności od zaistniałego zdarzenia, odpowiednich odcinków, tj. "Z" (odcinek zmiany), "U" (odcinek wymiany książeczki), "W" (odcinek wyrejestrowania), znajdujących się w książeczce radiofonicznej. Pracownik urzędu pocztowego, w momencie zgłaszania przez abonenta wyrejestrowania odbiorników, w książeczce radiofonicznej na odcinku "W" potwierdzał dokonanie formalności datownikiem urzędu pocztowego. Jedną cześć odcinka oraz okładki książeczki pracownik urzędu pocztowego odsyłał celem archiwizacji, natomiast środek książeczki radiofonicznej wraz z dowodami wpłat i drugą częścią odcinka "W" (potwierdzoną datownikiem urzędu pocztowego) pozostawał w posiadaniu abonenta. Konkludując wierzyciel wskazał, iż roszczenie winno być oparte na okazaniu dowodów, a w przedmiotowej sprawie zobowiązana takich dowodów nie przedstawiła.
Dalej organ zauważył, że wierzyciel wskazał, że wysłano zobowiązanej listem poleconym upomnienie wzywające do dobrowolnego uregulowania należności, które doręczone zostało w dniu [...] czerwca 2019 r. (dowód w aktach sprawy). Natomiast brak realizacji zobowiązania z tytułu opłat abonamentowych rtv spowodował skierowanie tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej, a wierzyciel nie znalazł przesłanek uprawniających wystąpienie do organu egzekucyjnego o umorzenie wszczętego postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 § 1 u.p.e.a.
Skarżąca złożyła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zwolnienie z obowiązku regulowania spornej należności.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W rozpoznawanej sprawie, przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu egzekucyjnego, który w badanej sprawie związany był stanowiskiem wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych rtv.
Skarżąca zakwestionowała istnienie obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2014 r. do maja 2019 r. Wskazała, że w 2000 r. dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv. Nadto wskazała, że w późniejszym czasie przebywała poza granicami kraju oraz że nie otrzymała od wierzyciela żadnego upomnienia.
Na wstępie wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Skarżąca zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 u.p.e.a.
W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).
W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszone przez skarżącą zarzuty, w tym co do nieistnienia obowiązku za niezasadne. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie postanowienia organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.
Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a więc winien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych.
Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex nr 549018, co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312).
Uprawnienia Poczty Polskiej S.A. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 u.o.a., a zatem opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku prowadzenia przez Pocztę Polską S.A. egzekucji.
Wskazać należy na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził że, mimo iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Poczta Polska S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Poczta Polska S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.
Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi zarzutu co do nieistnienia obowiązku skarżącej z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za wskazany okres (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów u.o.a., które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv.
Stosownie do art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.
Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia).
Z akt sprawy nie wynikało, kiedy doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na nazwisko skarżącej. Wierzyciel podał tylko, że taka rejestracja została zgłoszona na nazwisko skarżącej. W aktach sprawy brak było jednak jakiegokolwiek dokumentu na tę okoliczność.
Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia MT jeżeli w chwili wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia MT).
W § 3 rozporządzenia MT wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest:
- 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub
- 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.
Podkreślić należy, że skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Wierzyciel nie ma co prawda obowiązku przesłania abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (§ 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia MT) ale powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że je wysłano.
Dalej, wierzyciel wskazał, iż zgodnie z przepisami obowiązującymi w 2000 r. dowodem zarejestrowania odbiorników radiowo/telefonicznych była imienna książeczka opłaty abonamentowej. W przypadku zgłoszenia w urzędzie jakichkolwiek zmian statusu formalno - prawnego abonenta, użytkownik odbiorników był zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia, w zależności od zaistniałego zdarzenia, odpowiednich odcinków, tj. "Z" (odcinek zmiany), "U" (odcinek wymiany książeczki), "W" (odcinek wyrejestrowania), znajdujących się w książeczce radiofonicznej. Pracownik urzędu pocztowego, w momencie zgłaszania przez abonenta wyrejestrowania odbiorników, w książeczce radiofonicznej na odcinku "W" potwierdzał dokonanie formalności datownikiem urzędu pocztowego. Jedną cześć odcinka oraz okładki książeczki pracownik urzędu pocztowego odsyłał celem archiwizacji, natomiast środek książeczki radiofonicznej wraz z dowodami wpłat i drugą częścią odcinka "W" (potwierdzoną datownikiem urzędu pocztowego) pozostawał w posiadaniu abonenta.
Sąd wskazuje, iż racje ma strona skarżąca twierdząc, że nie ma obowiązku przechowywać dokumentów przez nieograniczony czas, a w rozpoznawanej sprawie to 20 lat.
Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, uniemożliwiają ustalenie istnienia obowiązku wynikającego z u.o.a.
Nadto podkreślić należy, jak trafnie wskazał też wierzyciel w postanowieniu z [...] maja 2020 r., roszczenie winno być oparte na okazaniu dowodów. W przedmiotowej sprawie takich dowodów nie przedstawiono, a zatem zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać w obrocie prawnym.
Sąd wskazuje nadto, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi lub zarejestrowania odbiornika to przyjęcie, że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 914/17).
W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.
Z tych powodów Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niedostatecznie zweryfikowanym materiale dowodowym.
Zdaniem Sądu, wprawdzie organy egzekucyjne podporządkowały się regule związania stanowiskiem wierzyciela przewidzianej w art. 34 § 1 u.p.e.a., jednakże z uwagi na stwierdzenie, że wierzyciel w swoim stanowisku dopuścił się naruszenia przepisów prawa w ramach sprawy objętej skargą na postanowienie organu egzekucyjnego, konieczne było także uchylenie postanowień wierzyciela, stosownie do art. 135 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (tutaj postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tej samej sprawy administracyjnej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu wskazanych w sentencji orzeczenia postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od organu odwoławczego kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu.
Końcowo Sąd zaznacza, że wyrok wydano w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a., jako że przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym.
Przywołane w niniejszym uzasadnieniu wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.