Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Sz [...]
Naczelnik [...] decyzją z dnia [...] r. znak [...] określił Ż. K. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] rok od przychodów z tytułu odpłatnego zbycia udziałów.
W piśmie z dnia [...] r. Skarżąca wniosła skargę na ww. decyzję.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Uzasadniając swój wniosek, Organ wskazał, że odwołanie od ww. decyzji, która została doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu [...] r, pełnomocnik wniósł w dniu [...] r. (data nadania w Urzędzie pocztowym). Wobec powyższego w dniu [...] r., Organ wydał postanowienie, w którym stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez Stronę. Zaskarżona przez Stronę została natomiast ww. decyzja organu I instancji z dnia [...] r., doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu [...] r. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Organ na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na niewyczerpanie toku instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast w art. 52 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że wniesienie skargi musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła skargę na decyzję Organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900, zwanej dalej: "o.p.") organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji. Zgodnie z art. 221a § 1 o.p. w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno - skarbowego decyzji, o której mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1947 ze zm.), odwołanie od tej decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.
Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ww. ustawy odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję - w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
W świetle przytoczonej regulacji prawnej uznać należy, że Skarżąca nie była uprawniona, aby skutecznie złożyć skargę na decyzję Organu I instancji. Jedynie zaskarżenie decyzji Organu I instancji poprzez wniesienie odwołania i wydanie decyzji przez Naczelnika [...] uprawniało Skarżącą do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skarga na decyzję Organu I instancji, z pominięciem postępowania przed Organem odwoławczym, jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę odrzucił.