Uzasadnienie
Skarżący A.S. w piśmie z dnia 22 czerwca 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. Referendarz sądowy WSA w Szczecinie postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 782/16 ustanowiono na rzecz skarżącego radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w S. w piśmie z dnia 2 października 2016 r. wyznaczyła radcę prawnego N.J. pełnomocnikiem skarżącego.
Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie Sądu w dniu 24 października 2016 r., 28 października 2016 r. złożył pismo procesowe stanowiące odpowiedź na zobowiązanie Sądu.
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 782/16, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Sąd oddalił skargę A.S..
W piśmie z dnia 2 grudnia 2016 r. (data nadania) radca prawny N.J. złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości ustawowej. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone przez skarżącego A.S.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej zwanej: "p.p.s.a."), wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych zagadnienie to normuje aktualnie, od 2 listopada 2016 r., rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715). Mając na uwadze treść § 22 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, należało do rozpoznania wniosku radcy prawnego o przyznanie wynagrodzenia w sprawie, zastosować przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2015 r., poz. 1805, dalej "rozporządzenie"), które obowiązywało, co do zasady, od 1 stycznia 2016 r. i utraciło moc z dniem 2 listopada 2016 r.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia, opłata maksymalna wynagrodzenia radcy prawnego w sprawie wynosi w pierwszej instancji 480 zł.
W myśl natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nie przekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy, należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, czyli ½ opłaty wynoszącej 480 zł, co stanowi kwotę 240 zł. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 295,20 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, należało orzec jak na wstępie.