Uzasadnienie
W dniu 4 października 2006 roku A.C., za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargi na decyzje tegoż Urzędu z dnia [...] o numerach [...], określające należne zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2002 r., w tym na decyzję za miesiąc sierpień 2002 r. o Nr [...]. Decyzje te zostały doręczone skarżącemu w dniu 22 lipca 2006 r. z pouczeniem, że przysługuje od nich odwołanie, które wnosi się w terminie dni 14 do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem organu, który wydał decyzje.
Jednakże podatnik nie wniósł odwołania od powyższych decyzji w ustawowym terminie, tj. do dnia 7 sierpnia 2006 r. Dopiero w dniu 29 sierpnia 2006 r. podatnik wniósł, za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, odwołanie od decyzji z dnia [...] do Dyrektora Izby Skarbowej, który postanowieniem z dnia [...], pozostawił je bez rozpoznania, wobec upływu terminu do ich wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi.
W oparciu o treść skargi jak i przekazane akta administracyjne sprawy Sąd ustalił, że.C., po otrzymaniu w/w decyzji, nie skorzystał z możliwości wniesienia od nich odwołań. Oznacza to, że nie wyczerpał przysługującego mu trybu zaskarżenia.
W takim stanie faktycznym i prawnym, wniesioną przez skarżącego skargę należało uznać za niedopuszczalną, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w związku z przepisami art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.