Uzasadnienie
Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2014 r., wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków, pozostawiono bez rozpoznania.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono Skarżącemu w dniu 22 grudnia 2014 r.
W dniu 31 grudnia 2014 r. (data wpływu) Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2015 r., zobowiązano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych powyższych pism poprzez ich własnoręczne podpisanie bądź nadesłanie podpisanych odpisów, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania Sądu, pod rygorem pozostawienia pism bez rozpoznania.
Powyższe zobowiązanie Sądu, Skarżący wykonał w terminie.
Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2015 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie go własnoręcznym podpisem a nie mechanicznie odtworzonym w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono Skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu 12 marca 2015 r.
Skarżący we wskazanym terminie ani dotychczas zobowiązania Sądu nie wykonał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Złożony przez Skarżącego sprzeciw od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2014 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy wywołał taki skutek, że Sąd jest zobowiązany ponownie rozpatrzyć wniosek o przyznanie prawa pomocy uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne sprawy oraz zebrany w chwili obecnej materiał dowodowy.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Bezsporne w sprawie jest to, że Skarżący pomimo dwukrotnego wezwania nie podpisał wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym własnoręcznym podpisem ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza tegoż wniosku.
Ostatnie zobowiązanie Sądu dotyczące podpisania wniosku PPF doręczono Skarżącemu w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a., w dniu 12 marca 2015 r.
Skarżący we wskazanym terminie ani dotychczas zobowiązania Sądu nie wykonał.
W związku z powyższym wniosek Skarżącego z dnia 6 października 2014 r. należało pozostawić bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 w związku z art. 260 p.p.s.a.
Nie jest również możliwe przywrócenie Skarżącemu terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Równocześnie przepis ten w § 2 stanowi, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
Z powyższą sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący złożył bowiem wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują jednak żadnych terminów w jakich strona może złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Strony mogą więc składać wnioski o przyznanie prawa pomocy wielokrotnie i na każdym etapie postępowania sądowego.
Dlatego też wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 w związku z art. 86 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 i art. 88 w związku z art. 86 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.