Uzasadnienie
Skarżący – G.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 30 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. oraz na niezaskarżalne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 28 czerwca 2017 r. nr [...] odmawiające przeprowadzenia dowodu z dokumentów oraz z przesłuchania w charakterze świadka M.G.
Powyższe skargi zostały rozdzielone przez Sąd. I tak skarga na ww. decyzję została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Sz 802/17, zaś skarga na ww. postanowienie została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Sz 803/17.
W odpowiedzi na skargę na ww. postanowienie z dnia 28 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 16 października 2017 r. Skarżący opłacił skargę w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli enumeratywnie wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 P.p.s.a.
Niedopuszczalność skargi z przyczyn o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należy odnieść m.in. do zakresu kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, którą precyzuje art. 3 § 2 P.p.s.a.
W sprawie, z uwagi na charakter zaskarżonego aktu, na szczególną uwagę zasługuje art. 3 § 2 pkt 2) P.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Objęte skargą postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodów z dokumentów oraz z przesłuchania świadka ani nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Przesłankę dopuszczalności samodzielnego zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi do sądu administracyjnego winno zatem stanowić odpowiedź na pytanie, czy postanowienie to jest zaskarżalne, czego wymaga dyspozycja art. 3 § 2 pkt 2) P.p.s.a. Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 j.t. ze zm.; dalej: "O.p.") stanowią, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi (art. 236 § 1 O.p.). Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 O.p.).
Przepisem regulującym zasady przeprowadzania w postępowaniu podatkowym dowodu na żądanie strony jest art. 188 O.p. Ustawa nie stanowi, że w przypadku odmowy przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, stronie przysługuje na takie rozstrzygnięcie zażalenie. Na niezaskarżalny charakter takiego postanowienia wskazuje także doktryna (por. Piotr Pietrasz w komentarzu do art. 188 Ordynacji podatkowej, opublikowanym w programie prawniczym LEX 2011).
Reasumując, skoro ustawa podatkowa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie przeprowadzenia określonego dowodu, czego dotyczy skarga, to takie postanowienie nie może, w myśl dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2) P.p.s.a. stanowić samodzielnego przedmiotu skargi. Strona może natomiast kwestionować zaskarżone postanowienie w ramach skargi na orzeczenie kończące postępowanie w sprawie (ostateczną decyzję), albowiem postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu zostało wydane na etapie postępowania odwoławczego.
Sąd podkreśla, że Skarżący wniósł również skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 30 czerwca 2017 r. (nr [...]) - a zatem w ramach tego postępowania Sąd dokona kontroli ww. postanowienia.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2) P.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie nienależnie pobranego wpisu Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 225 w zw. z art. 222 P.p.s.a.