Uzasadnienie
W sprawie, Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 3 grudnia 2009 r. na podstawie art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków (Dz. U. Nr 147, poz. 1033), Rada Miejska podjęła Uchwałę Nr XXXII 406/09 w sprawie zatwierdzenia taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, ustalając dla wszystkich odbiorców zróżnicowane stawki opłaty abonamentowej uzależnionej od średnicy i ilości zamontowanych przez odbiorcę wodomierzy. Uchwała weszła w życie 1 stycznia 2010 r.
Pismem z dnia 30 września 2010 r. Wojewoda Zachodniopomorski, za pośrednictwem Rady Miejskiej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą uchwałę żądając stwierdzenia jej nieważności.
W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, iż jego zdaniem, uchwała w części dotyczącej stawek opłaty abonamentowej w sposób istotny narusza prawo.
Przywołując przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886) Wojewoda stwierdził, że sposób kalkulowania stawki opłaty abonamentowej nie może odbywać się w sposób dowolny ale zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (§ 13 ust.
- 3) w którym wskazano koszty kalkulacyjne opłaty abonamentowej w postaci:
- 1. utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych,
- 2. odczytu wodomierza lub urządzenia pomiarowego,
- 3. rozliczenia należności za wodę lub ścieki.
Stawka opłaty abonamentowej nie może zatem być uzależniona od innych pomiarów czy kryteriów skoro wskazany w § 13 ust. 3 rozporządzenia katalog kosztów ma charakter zamknięty, i one wszystkie winny stanowić podstawę skalkulowania opłaty abonamentowej.
Nadto, przywołując treść przepisów § 13 ust. 2, ust. 3 i ust. 7, Wojewoda wskazał w oparciu o jakie kryteria różnicuje się ceny i stawki opłat, przy jednoczesnym zapewnieniu, by dla danej grupy odbiorców, ceny usług i stawki opłat były jednolite, co w przypadku taryfy zatwierdzonej przez zaskarżoną uchwałę nie ma miejsca i potwierdza naruszenie w sposób istotny wskazanych przepisów.
Do skargi dołączono Uchwałę Nr XXXII 406/09 Rady Miejskiej, pismo Rzecznika Praw Obywatelskich skierowane do Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] w sprawie przedmiotowej uchwały, uzasadnienie do wniosku o zatwierdzenie taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na rok 2010, pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki komunalnej Sp. z o.o. w Ch. z dnia [...]., taryfę za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie Miasta i Gminy na rok 2010.
Pismem z dnia 21 października 2010 r., Przewodniczący Rady Miejskiej powiadomił Sąd, że w uwagi na upływającą kadencję Rady, nie jest planowana sesja co wyklucza możliwość zajęcia stanowiska w sprawie (udzielenia odpowiedzi na skargę).
W piśmie z dnia 25 stycznia 2011 r., pełnomocnik Rady Miejskiej polemizując z ocenami organu skarżącego wywiódł, że sądowa kontrola zaskarżonej Uchwały miała miejsce w sprawie I SA/Sz 480/10 tutejszego Sądu, gdzie Sąd nie stwierdził by postanowienia uchwały naruszały prawo a nadto, przywołując treść przepisu § 13 ust. 7 określający możliwość różnicowania cen i stawek opłat używając określenia "w szczególności przez", stwierdził, iż to oznacza, że jest to katalog otwarty, umożliwiający różnicowanie cen.
Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zaskarżoną uchwałą, Rada Miejska na podstawie przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków zatwierdziła taryfy cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na 2010 rok wyszczególniając ceny opłat za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków oraz stawkę opłaty abonamentowej dla "wszystkich odbiorców" różnicując jej wysokość w zależności od przekroju używanego przez danego odbiorcę wodomierza i ilości używanych przez odbiorcę wodomierzy.
Organ nadzoru zarzucił Uchwale w części ustalającej opłatę abonamentową naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Budownictwa z 28 czerwca 2010 r. regulujących zasady jej kalkulowania.
W przepisie § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenie zawarło elementy taryfy a w przepisie § 5 wyliczono obowiązkowe elementy taryfy dla poszczególnych grup odbiorców, gdzie w pkt. 2 wymieniono stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę w rozliczeniach w oparciu o wskazanie wodomierza głównego lub wodomierza mierzącego ilość wody bezzwrotnie zużytej, w rozliczeniu z osobą korzystającą z lokalu w budynku wielolokalowym i w rozliczeniach na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody.
W przepisie § 13 ust. 3 – 6 rozporządzenia zostały określone zasady kalkulowania stawki opłaty abonamentowej, na podstawie kosztów utrzymania w gotowości urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych, odczytu wodomierza lub urządzenia pomiarowego i rozliczenie należności za wodę lub ścieki.
Zatwierdzona Uchwałą taryfa uzależnia wysokość opłaty abonamentowej dla wszystkich odbiorców od średnicy wodomierza, co stanowi naruszenie przepisu § 5 pkt 2 w związku z § 13 ust. 3 – 6 rozporządzenia Ministra Budownictwa, przez wprowadzenie kryterium którego wskazane przepisy nie zawierają.
Twierdzenie Rady Miejskiej, że możliwość zróżnicowania opłaty abonamentowej w zależności od średnicy wodomierza wynika ze zwiększonej gotowości technicznej z uwagi na większy pobór wody nie ma zdaniem Sądu uzasadnienia w przepisach cytowanego rozporządzenia.
Kryterium kalkulacyjne opłaty abonamentowej w postaci "utrzymanie gotowości urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych" - § 13 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia dotyczy utrzymania sprawności urządzeń i gotowości urządzeń doprowadzających wodę do użytkowników a nie wielkości urządzenia pomiarowego, które pozwala na większy pobór wody w jednostce czasowej.
Obowiązek przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego do eliminowania subsydiowania skrośnego (§ 13 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia) musi odbywać się w sposób zgodny z przepisami tj. ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzania ścieków i przepisami wykonawczymi do tej ustawy.
Zgodnie z przepisem § 13 ust. 2 rozporządzenia, taryfowe ceny i stawki opłat powinny być kalkulowane i różnicowane w taki sposób, aby zapewnić eliminację subsydiowania skrośnego przez alokację kosztów według grup odbiorców przez co (alokację) należy rozumieć uznanie określonej taryfowej grupy odbiorców usług, właściwymi rodzajami kosztów i niezbędnych przychodów – patrz art. 2 pkt 13 ustawy i § 10 rozporządzenia.
Wskazane przepisy określające możliwość różnicowania cen lub opłat jedynie pomiędzy taryfowymi grupami odbiorców, przesądzają, że niedopuszczalne jest ustalenie różnych stawek opłaty abonamentowej dla odbiorców tej samej grupy – podobnie wyrok NSA z 3 listopada 2009 r. sygn. II OSK 1258/09.
Uznając że zaskarżona Uchwała w części ustalającej zróżnicowane stawki opłaty abonamentowej przy zastosowaniu kryterium z poza przewidzianych przepisami rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r., narusza prawo Sąd na podstawie przepisu art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym orzekł o niezgodności z prawem Uchwały Nr XXXII 406/09 z dnia 3 grudnia 2009 r. Rady Miejskiej w zakresie ustalonych stawek opłaty abonamentowej.
Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika Rady Miejskiej, iż w sprawie
I SA/ Sz – 480/10 uznano, iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa, Sąd nie podziela tych twierdzeń.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi w w/w sprawie, Sąd przywołując przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uznał, że skarżący nie wykazał, by przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały, został naruszony rzeczywisty lub indywidualny interes prawny czy uprawnienie skarżącego. Nie wypowiadając się o zgodności z prawem zaskarżonego aktu, skarga jako nieuzasadniona, została oddalona a wskazane orzeczenie pozostaje obojętne dla rozstrzygnięcia skargi Wojewody Zachodniopomorskiego.