Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił "[...]" spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "Skarżąca" bądź "Spółka") przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 1 marca 2018 r. Skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia.
Postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił sprzeciw Spółki, z uwagi na jego wniesienie z uchybieniem ustawowego siedmiodniowego terminu, który upłynął w dniu 2 marca 2018 r., wskazując, że środek zaskarżenia został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 5 marca 2018 r. Ww. postanowienie Sądu zostało doręczone Spółce w dniu 10 kwietnia 2018 r. z pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o uchylenie, ewentualnie o zmianę postanowienia z dnia 27 maca 2018 r., wskazując, że zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 lutego 2018 r. odmawiające przyznania prawa pomocy, skierowane na adres aresztu śledczego, dotarło do reprezentującego Spółkę prokurenta, dopiero w dniu 5 marca 2018 r. i natychmiast został nadany na poczcie sprzeciw.
W związku z powyższy, pismem z dnia 4 czerwca 2018 r. Skarżąca została wezwana do wskazania w terminie siedmiodniowym, czy ww. pismo z dnia 10 kwietnia 2018 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 12 lutego 2018 r oraz uzupełnienia przedmiotowego wniosku, czy też stanowi ono zażalenie na postanowienie odrzucające sprzeciw, pod rygorem przyjęcia, że stanowi zażalenie.
Ww. wezwanie Sądu zostało doręczone Skarżącej na adres Zakładu Karnego w K. w dniu 11 czerwca 2018 r. Skarżąca w zakreślonym terminie, tj. do dnia 18 czerwca 2018 r. (poniedziałek), ani dotychczas nie udzieliła żadnej odpowiedzi na powyższe zobowiązanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (orzeczenia i zarządzenia referendarza w sprawach prawa pomocy), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2).
Przepis art. 194 § 1 P.p.s.a. stanowi natomiast, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1- 10 P.p.s.a. Oznacza to, że zażalenie przysługuje stronie tylko na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a ponadto zażalenie jest dopuszczalne tylko, kiedy ustawa jednoznacznie stanowi o możliwości jego wniesienia.
Skoro Sąd pierwszej instancji, w którym orzeka referendarz, a od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to od wydanego przez ten Sąd postanowienia, na podstawie art. 260 P.p.s.a., nie służy już środek zaskarżenia, o czym Skarżąca została pouczona. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z przepisu szczególnego.
Tym samym skoro od postanowienia Sądu z dnia 27 marca 2018 r. nie przysługuje środek odwoławczy, pismo Skarżącej, potraktowane przez Sąd jako zażalenie (wobec niewykonania wezwania Sądu z dnia 4 czerwca 2018 r.), podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 178 w związku z art. 260 § 2 P.p.s.a. i art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.