Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. i stwierdził nadpłatę w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. w wysokości [...] zł, a w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżoną decyzje w mocy.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 1, § 2 pkt 1 lit. b, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej: "O.p.".
Pismem z dnia 29 grudnia 2014 r. strona wniosła na decyzję organu odwoławczego skargę, wnosząc o jej uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty za miesiące od stycznia do listopada 2008 r. z uwagi na brzmienie art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) oraz w zakresie miesiąca grudnia 2008 r. w odniesieniu do kwoty różnicy między nadpłata określona przez organ odwoławczy, a kwotą nadpłaty wskazana przez Gminę we wniosku oraz w części dotyczącej Ośrodka Pomocy Społecznej, a także poprzedzających ją decyzji organu I instancji i przekazanie prawy organowi do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:
- – art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. b, § 3 i § 4 O.p. w związku z art. 81 § 1 i § 2 O.p., poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za rok 2008 w związku ze złożonymi korektami deklaracji VAT,
- – art. 70 § 1 O.p. poprzez stwierdzenie, że zobowiązanie podatkowe Gminy uległo przedawnieniu,
- – art. 21 § 3a O.p. w zw. z art. 74a O.p., poprzez błędne określenie nadpłaty za miesiąc grudzień 2008 r. oraz odmowę określenia nadpłaty za miesiące od stycznia do listopada,
- – art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, ust. 8 pkt 2, ust. 10, ust. 11 u.p.t.u., poprzez nieuznanie podatku naliczonego wynikającego z faktur uwzględnionych w skorygowanych deklaracjach VAT-7 za miesiące styczeń-grudzień 2008 roku,
- – art. 99 ust. 12 u.p.t.u. w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 5 O.p., poprzez nieokreślenie zobowiązana podatkowego w wysokości wynikającej ze złożonych korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług,
- – art. 86 ust. 13 u.p.t.u. w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 2 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997 Nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez zastosowanie przepisu sprzecznego z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej i prawem wspólnotowym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym, pytania prawnego w celu podjęcia stosowanej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2. Warszawa 2006, str. 281 – 282). Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Przy czym, w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302 -303).
W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, iż zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego następujące z urzędu, pozostawione jest ocenie Sądu, jednakże następuje wówczas gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym). (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08).
W niniejszej sprawie zachodzi okoliczność przewidziana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 1725/14 przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA następujące zagadnienie prawne: "Czy w świetle art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego i są przez niego wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług?".
W ocenie Sądu rozstrzygniecie niniejszej kwestii prejudycjalnej przedstawionej w pytaniu do składu siedmiu sędziów NSA, ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu rozstrzygniecie niniejszej kwestii prejudycjalnej przedstawionej w pytaniu do składu siedmiu sędziów NSA, ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Choć spór na gruncie niniejszej sprawy nie dotyczy wydatków inwestycyjnych, to jednak istota sporu sprowadza się do wykładni art. 15 ust. 1,art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 13 u.p.t.u
Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.