Uzasadnienie
W W złożył w dniu 17 grudnia 2013 r. do Urzędu Gminy U w imieniu swoim i żony E W informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r., w której wskazał powierzchnię budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej. Podatnik podał, że ich ośrodek położony jest w U ul. G, od 1 lipca 2013 r. spełnia warunki obiektu świadczącego usługi zdrowotne oraz że posiada od 2008 r. wpis do rejestru ośrodków rehabilitacyjnych. W ośrodku tym organizowane są turnusy rehabilitacyjne, co wyczerpuje wymogi dla obiektów świadczących usługi zdrowotne. Przedłożył, m.in. zawiadomienie Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 19 września 2011 r. o wpisie do rejestru ośrodków, wydane na podstawie art. 10d ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 214, poz. 1407 ze zm.).
Wójt Gminy U wydał w dniu 24 stycznia 2014 r. decyzję nr [...], w której ustalił podatnikom wymiar podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że "wymiar podatku ustalono na podstawie złożonego wykazu (informacji lub deklaracji)/ na podstawie informacji posiadanych przez organ podatkowy z urzędu, które wynikają z otrzymywanych zawiadomień o zmianach w zapisach Ewidencji Gruntów i Budynków- prowadzonej przez Starostę Powiatowego w K oraz z prowadzonej w tut. Urzędzie ewidencji podatkowej. Podstawą może być również pisemne oświadczenie podatnika (właściciela)." Dalej w formie tabeli przedstawiono sposób wyliczenia podatku ze wskazaniem rodzaju nieruchomości, stawki podatku, podstawy opodatkowania, jednostki, kwoty podatku w złotych.
Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o jej uchylenie oraz wydanie prawidłowej decyzji zgodnie ze złożoną informacją lub przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił organowi naruszenie:
- - art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "op", przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, w tym pominięcie ww. zawiadomienia Wojewody Zachodniopomorskiego o wpisie do rejestru;
- - art. 201 § 4 op, przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji;
- - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849), dalej "upol", przez pominięcie, że w przedmiotowym ośrodku prowadzi się działalność leczniczą, co skutkowało ustaleniem należnego podatku w nadmiernej wysokości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wydało w dniu 16 maja 2014r. decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 5 ust. 1 upol i wskazał, że preferencyjną stawkę podatku od nieruchomości może uiszczać jedynie podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych na podstawie przepisów ustawy o działalności leczniczej. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2, art. 103 i art. 106 ust.1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 217) i wskazał, na czym polega działalność lecznicza oraz że tą działalność prowadzą podmioty, które uzyskały wpis właściwego wojewody do rejestru podmiotów prowadzących tą działalność. Organ odwoławczy podał, że podatnik nie spełnia przesłanek z ww. przepisów do uznania go za podmiot, świadczący działalność leczniczą. Organ odwoławczy wskazał, że podatnik prowadzi działalność na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, tj. art. 10d ust. 1 w zw. art. 7 i art. 2 pkt 10.
Podatnik złożył skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o uchylenie decyzji w części ustalającej wymiar podatku od nieruchomości w zakresie budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych lub uchylenie decyzji w całości, a także o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d upol, przez błędną jego wykładnię, przejawiającą się w uznaniu, że preferencyjną stawkę podatku stosuje się jedynie podmiotów wpisanych do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą na podstawie ustawy o działalności leczniczej.
Skarżący podał, że jego zdaniem, preferencyjna stawka przedmiotowego podatku powinna mieć zastosowanie do posiadanego przez niego ośrodka. Wskazał, że organ podatkowy nie dokonał żadnych oględzin ośrodka, aby przekonać się, iż prowadzona jest w nim działalność lecznicza. Podał, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała uzasadnienia zgodne z przepisami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na podstawie art. 135 ppsa, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga jest zasadna.
Organ podatkowy zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów prawa. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Podatnik podatku od nieruchomości zobowiązany jest do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, w której podaje składniki swojego majątku podlegające opodatkowaniu. Dane wynikające z takiej informacji są organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, chyba że organ podatkowy kwestionuje prawidłowość ww. informacji. Wówczas organ podatkowy zobowiązany jest do wszczęcia postępowania podatkowego, mającego na celu ustalenie podatku od nieruchomości we właściwej wysokości zgodnie z art. 21 § 3 op. Z akt podatkowych nie wynika żeby organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r.
Ponadto, zdaniem Sądu, organ pierwszej instancji, wydając decyzję naruszył art. 210 § 4 op, gdyż nie sporządził w prawidłowy sposób jej uzasadnienia. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Organ podatkowy może odstąpić od uzasadnienia jedynie, gdy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony (art. 210 § 5 op). Wskazać należy także, że organ podatkowy, w przypadku ustalenia podatku od nieruchomości za dany rok powinien zawsze wyjaśnić podstawę do zastosowania stawki podatkowej należnej w stosunku do określonych przedmiotów opodatkowania przez przywołanie i wyjaśnienie stosownych zapisów uchwały rady gminy, która reguluje powyższą kwestię.
Wobec stwierdzenia przez Sąd ww. wad, decyzja organu pierwszej instancji z dnia 24 stycznia 2014 r. musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe naruszył art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 op. Ponadto w sprawie naruszono art. 127 op. Postępowanie podatkowe jest postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza obowiązek rozpoznania sprawy co do jej istoty zarówno przez organ drugiej jak i pierwszej instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ustosunkował się jedynie do zarzutów odwołania. Wskazać należy, że zasada dwuinstancyjności została podniesiona do rangi reguły konstytucyjnej.
W myśl bowiem art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Prawo podatnika do dwuinstancyjnego postępowania oznacza, że organ odwoławczy nie może zastępować w czynnościach postępowania oraz przy podejmowaniu decyzji organu pierwszej instancji. Jeżeli organ podatkowy drugiej instancji powoła się na fakt, który nie miał oparcia w ujawnionych w pierwszej instancji dowodach, organ drugiej instancji wykracza poza ramy przywileju swobodnej oceny dowodów na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ale także pozbawia podatnika rozstrzygnięcia przez jedną instancję. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji kształtować mogą tylko te okoliczności, które zostały podane przez organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W takich przypadkach gdy organ odwoławczy wykracza poza zgromadzone w pierwszej instancji dowody i kreuje własne postępowanie w oparciu o dowody nie brane pod uwagę w pierwszej instancji, dochodzi często również do naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania.
Decyzja organu odwoławczego z dnia 16 maja 2014 r., utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która posiadała wady, o którym mowa była powyżej. Z tych też powodów przedmiotowa decyzja została przez Sąd uchylona.
Wobec powyższego, organ podatkowy zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę i uwzględnić powyższe wskazania Sądu. Wydanie przez organ podatkowy decyzji wiąże się z zebraniem materiału dowodowego i jego oceną, która następuje w uzasadnieniu decyzji. Ponadto decyzja musi spełniać przesłanki wymienione w art. 210 op. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn formalnych, przedwczesne jest wypowiadanie się przez Sąd co do zarzutów merytorycznych skargi.
Z uwagi na wyżej opisane nieprawidłowości, których wystąpienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 135, art. 152 ppsa, orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.