Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania A.C., M.M. i M.S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. Odpowiednio za rok 2008 na kwotę [...] i za rok 2009 na kwotę [...].
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wójt Gminy T. dokonał wymiaru podatku od nieruchomości w latach 2008 – 2009 za grunty i budynki położone w D., według stawki jak za grunty pozostałe i budynki mieszkalne.
Odwołanie od tej decyzji wniosły A.C., M.M. i M.S. zarzucając, że w gronie podatników nie wymieniono J.J., który także został uznany sądownie za współwłaściciela.
Rozpoznające odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności podkreśliło, że decyzja Wójta Gminy T. jest decyzją podatkową wydaną w postępowaniu podatkowym i nie mają z nią niczego wspólnego kwestie spadkowe. Obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie wysokości podatków należnych od podatników.
Podatnikami są właściciele, posiadacze samoistni, użytkownicy wieczyści i w niektórych przypadkach posiadacze zależni. Przedmiotem opodatkowania są grunty i budynki.
W niniejszej sprawie, jak wyjaśnił organ odwoławczy grunt i budynek mieszkalny położony w D. z racji zaniedbań rodziny pierwotnych właścicieli miał nieustalonych właścicieli, a ich posiadaczka samoistna A.K., zaprzestała płacenia podatku od nieruchomości. W tej sytuacji gmina zainicjowała postępowanie sądowe w celu ustalenia kręgu spadkobierców, na podstawie czego dałoby się ustalić krąg osób współodpowiedzialność za podatek od nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zawarł stwierdzenia, że z chwilą wszczęcia postępowania sądowego wszyscy spadkobiercy stali się uczestnikami postępowania na równych prawach, co oznacza że mogli i powinni zgłaszać sądowi wnioski dowodowe i uwagi.
Organy podatkowe, jak stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie są władne wnikać w materię spadkową i stosunki wewnątrzrodzinne. Organy są w posiadaniu postanowienia Sądu, w którym wymienione są osoby będące współwłaścicielami nieruchomości w D. Ponieważ podatnikami mogą być jedynie osoby żyjące, decyzja podatkowa skierowana jest do tych spośród współwłaścicieli, którzy żyją. W ocenie organu odwoławczego ujawnienia innych współwłaścicieli oprócz wymienionych w decyzji organu I instancji należy do obecnych współwłaścicieli.
Decyzja organu podatkowego I instancji również w pozostałym zakresie tj. podstawy wymiaru i stawki podatkowej została oceniona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako zgodne z prawem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżące A.C., M.M. i M.S. wniosły o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi skarżące wyjaśniły, że w postanowieniu Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku został wymieniony jako spadkobierca J.J. Po wszczęciu postępowania podatkowego, w którym wymieniono współwłaścicieli nieruchomości w D. A.C. zgłosiła Wójtowi Gminy T., aby wśród spadkobierców wymienił również J.J. zgodnie z postanowieniem Sądu. Pismem z dnia 6 sierpnia 2009r. A.C. ponownie zgłosiła sprostowanie do postanowienia o wszczęciu postępowanie podatkowego, twierdząc że do kręgu podatników powinien być zaliczony J.J. Jak dalej poinformowały skarżące we wrześniu 2009r. skontaktował się z A.C. B.J., który ją poinformował, że J.J. nie żyje od 15 lat. Podjęto więc próbę wyjaśnienia sprawy w Urzędzie Gminy i ustalono, że prawdopodobnie już od 18 sierpnia 2008r.
Urząd Gminy wiedział, że J.J. nie żyje, a mimo to nie dostarczył sądowi jego aktu zgonu. Skarżące zarzuciły więc, że Urząd Gminy prowadził sprawę niestarannie przez co naruszony został art. 122 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej "Organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji...". Natomiast stosownie do art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej "decyzja zawiera:
- 1) oznaczenie organu podatkowego;
- 2) datę jej wydania;
- 3) oznaczenie strony;
- 4) powołanie podstawy prawnej:
- 5) rozstrzygnięcie;
- 6) uzasadnienie faktyczne i prawne;
- 7) pouczenie o trybie odwoławczym – jeżeli od decyzji służy odwołanie;
- 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.
Oznaczenie strony decyzji podatkowej, jako bardzo ważnego składnika decyzji należy do organu podatkowego, który orzeka w danej sprawie. Element ten pozwala na ustalenie podmiotu, który jest adresatem decyzji. Oznaczenie strony powinno zatem być pełne i należy do tych elementów decyzji, które muszą być zawarte w piśmie, aby można było uznać je za decyzję administracyjną.
Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r., Nr 9 poz.
84) jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach.
Odnosząc powołane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek pełnego oznaczenia strony decyzji podatkowej czyli w tym przypadku współwłaścicieli nieruchomości w D. Zaznaczyć należy, że wątpliwość Sądu co do tego czy prawidłowo oznaczono adresatów decyzji pochodzi nie tylko z informacji zawartych w skardze, ale również z uzasadnienia decyzji organu podatkowego I instancji, który zastrzeżenie A.C., że do kręgu podatników powinien być zaliczony J.J. uznał za okoliczność bez znaczenia dla sprawy i stwierdził, że postępowanie podatkowe dotyczy 2008r., a J.J. zmarł 18.06.1994r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło, czy wiedząc o fakcie śmierci J.J. uwzględniono jego ewentualnych następców prawnych.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien wyjaśnić i ustalić w sposób nie budzący wątpliwości adresatów decyzji podatku od nieruchomości położonej w D. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i o kosztach postępowania, natomiast na podstawie art. 152 powołanej ustawy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.