Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Sz. z dnia [...]r. znak: [...] w sprawie zaliczenia dokonanych wpłat na poczet zaległości podatkowych i umorzyło postępowanie w sprawie.
W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że Prawo upadłościowe nie przyjął zasady, zgodnie z którą odsetki jako należności uboczne dzielą los prawny wierzytelności głównej i powinny być zaspokajane zawsze w kolejności przewidzianej dla tej wierzytelności. Zasada taka nie dotyczy także zobowiązań podatkowych zaspokajanych zgodnie z art. 205 Prawa upadłościowego i odsetek za zwłokę od tych należności.
Z tego też względu, w ocenie SKO zobowiązania podatkowe Spółki z o.o. B. E., po ogłoszeniu jej upadłości w dniu [...]r., powinny być zaspokajane przez syndyka w miarę wpływania potrzebnych sum do masy upadłości, a odsetki od nieuiszczonych przez syndyka należności z tego tytułu podlegają zaspokojeniu w kategorii wierzytelności wymienionych w art. 204 § 1 pkt 7 Prawa upadłościowego. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, brak było podstaw do zaliczenia przez organ pierwszej instancji wpłat dokonanych przez syndyka w datach wskazanych we wskazanym na wstępie postanowieniu na poczet odsetek za zwłokę, skoro nie podlegają one zaspokojeniu w tym samym trybie, co należność główna.
Od postanowienia tego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył Prezydent Miasta Sz. reprezentowany przez radcę prawnego – M. B., wnosząc o jego uchylenie z uwagi na rażące naruszenie przez Kolegium art. 204 § 1 pkt 7 Prawa upadłościowego poprzez mylne przyjęcie, że wierzytelności w stosunku do masy upadłości podlegają takim samym zasadom jak wierzytelności zgłaszane w trybie zaspokojenia z podziału funduszy masy upadłości oraz art. 55 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że do wierzytelności podatkowych wobec masy upadłości przepis ten nie ma zastosowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na brak po stronie Prezydenta uprawnienia do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należało zbadać legitymację skarżącego - Prezydenta Miasta Sz. do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości w sytuacji gdy w pierwszej instancji zaskarżone postanowienie w tej sprawie wydał także Prezydenta Miasta Sz.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1), jak również inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W świetle powyższej regulacji w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Prezydent nie jest uprawnionym podmiotem do wniesienia skargi.
W utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego prezentowany jest pogląd, iż stroną postępowania administracyjnego nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania decyzji administracyjnych. Bez względu zatem na przedmiot sprawy Prezydenta Miasta Sz. nie jest stroną postępowania administracyjnego, w sprawie, w której wydał rozstrzygnięcie, a co za tym idzie nie jest też uprawniony do zaskarżania do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego.
Na podstawie art. 13 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) Prezydent - organ gminy wykonuje funkcje organu podatkowego, któremu przyznano właściwość do orzekania w formie decyzji administracyjnej w sprawach podatkowych. Pojęcie strony definiuje przepis art. 133 ww. ustawy, z którego również wynika, że stroną w postępowaniu podatkowym nie może być organ powołany z mocy prawa do wydawania decyzji administracyjnej w sprawie objętej postępowaniem. Organ taki ma bowiem obowiązek wydania decyzji zgodnej z prawem niezależnie od tego, czy pozostaje ze stroną w stosunkach uzależnionych od treści decyzji. W roli tego organu nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji.
Z powyższych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).