Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku (postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
O sprostowaniu sąd może orzec na posiedzeniu niejawnym.
Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie takiej jego wadliwości, która powoduje, że otrzymało ono brzmienie inne niż sąd zamierzał mu nadać, przy czym sprostowanie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia.
Przedmiotem sprostowania mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości.
Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 roku, II CKN 817/97, OSNC 1999/1/16). Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu, przekręceniu jakiejś nazwy lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10).
W niniejszej sprawie nastąpiło omyłkowe opuszczenie w sentencji postanowienia imienia i nazwiska skarżącego, który złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W związku z powyższym, referendarz sądowy uznał, że omyłkowe pominięcie w postanowieniu oznaczenia skarżącego M.M. należy zakwalifikować jako błąd pisarski wymagający sprostowania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.