Uzasadnienie
Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art.165a § 1 Ordynacji podatkowej, odmówił A. H. wszczęcia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości.
A. H. w dniu 27 czerwca 2006r. złożył do organu podatkowego informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2006r. IN-1, w której jako przedmiot opodatkowania wskazał budowlę – przekrycie namiotowe przeznaczone do działalności gospodarczej od 15 czerwca 2006r. do 15 września 2006r. postawione na gruncie dzierżawionym od I. B..
W ocenie organu I instancji w/w przekrycie namiotowe nie jest ani budynkiem ani budowlą w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991r.
o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) jak również w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Jest to tymczasowy obiekt budowlany określony w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, do którego nie ma zastosowania art. 1a ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W zażaleniu na postanowienie organu I instancji A. H. domagał się jego uchylenia kwestionując stanowisko, że przekrycie namiotowe nie jest budowlą.
[...]. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji podzielając jego argumentację, że zgłoszony do opodatkowania tymczasowy obiekt budowlany nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie jest budynkiem ani budowlą, o których mowa w art. 1a pkt 1 i 2 i art. 2 ust.1 pkt 2 i 3 ustawy o p.o.l. Tym samym A.H. nie jest podatnikiem uprawnionym do żądania wszczęcia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. H. domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia kwestionując – tak jak w zażaleniu - stanowisko, że sporne przekrycie namiotowe nie jest budowlą.
Zdaniem skarżącego jest to obiekt budowlany niebędący budynkiem ani obiektem małej architektury, jest więc budowlą.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, nie było bowiem podstaw z art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej do odmowy wszczęcia postępowania.
Przepis ten stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną (...) organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Pojęcie strony postępowania podatkowego określa art. 133 Ordynacji podatkowej wymieniając m.in. podatnika, który z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego (...).
Interes prawny podatnika, to interes wynikający z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa lub obowiązki podatników.
Dla oceny, czy skarżący jest stroną uprawnioną do wszczęcia postępowania podatkowego istotne było wstępne ustalenie, czy zgłaszając informację w sprawie podatku od nieruchomości miał na uwadze własny swój interes wynikający z przepisów prawa materialnego.
Z treści wniosku wynika, że skarżący zgłosił do opodatkowania stanowiącą jego własność budowlę ze wskazaniem jej wartości, co stwarzało mu pozycję podatnika w rozumieniu art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy o p.o.l., a więc strony żądającej ustalenia zobowiązania podatkowego wynikającego z akt 2 ust.1 pkt 3 tej ustawy.
Na wstępnym etapie czynności związanych z ustaleniem czy żądanie wszczęcia postępowania wniosła osoba będąca stroną, organ podatkowy powinien poprzestać na twierdzeniach wniosku, nie ma bowiem procesowych podstaw do powodzenia takiego postępowania, które prowadzi do rozstrzygnięcia o istocie sprawy przed wszczęciem właściwego postępowania podatkowego. Ordynacja podatkowa nie przewiduje wydawanie aktu rozstrzygającego o tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania podatkowego, czy nie.
Jeśli zatem w zgłoszeniu podatkowym skarżący przedstawił do opodatkowania wskazaną budowlę jako jej właściciel, to w świetle art. 3 ust.1 pkt 1 w związku z art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o p.o.l. nie można było odmówić mu przymiotu strony w trybie art.165 a§ 1 Ordynacji podatkowej, lecz należało przeprowadzić właściwe postępowanie i orzec o istocie sprawy.
Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie I instancji wydane zostały z naruszeniem art.165 a § 1 Ordynacji podatkowej, wobec czego podlegają uchyleniu na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. z orzeczeniem o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy.