Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] oddalającą wniosek T. M. o stwierdzenie nadpłaty w opłacie targowej za [...].
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 72 § 1 i art. 75 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 i art. 16 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9 poz. 31 ze zm.).
Z dokonanych ustaleń wynika, że T. M. w [...] roku dokonywała sprzedaży na targowisku, a konkretnie ze stoisk nr [...],[...],[...],[...] położonych w Domu Handlowym Wielobranżowym w O., które dzierżawiła od właściciela i bez wezwania uiszczała należną opłatę targową w wysokości ustalonej wskazaną uchwałą Rady Miejskiej.
W ocenie organów obu instancji Dom Handlowy w O., w którym udostępniane są miejsca do sprzedaży towarów ze stoisk jest targowiskiem w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w [...] roku. Przepis ten za targowiska uznawał wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, w szczególności z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych.... Podatniczka prowadziła sprzedaż towarów właśnie ze stoisk, w miejscu wydzierżawionym od właściciela Domu Handlowego, zatem na mocy art. 15 ust.1 w/w ustawy obowiązana była do uiszczania należnej opłaty targowej. Okoliczność, że stoiska handlowe znajdowały się w budynku organ I instancji uznał za nie mającą znaczenia, bowiem targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, także stoiska pod dachem.
W odwołaniu od decyzji I instancji podatniczka podniosła, że jej zdaniem Dom Handlowy w O. nie jest typowym targowiskiem, gdyż nie spełnia kryteriów takich jak okazjonalność i sezonowość sprzedaży, ogólnodostępność targowiska, organizowanie i zwijanie handlu codziennie, używanie prostych narzędzi, brak stałych cen, brak obowiązku ewidencji sprzedaży. Działalność podatniczki różni się zasadniczo od sprzedaży na targowisku, a wręcz jest taka sama jak działalność handlowa prowadzona w sklepie, od której nie pobiera się opłaty targowej. Podniosła nadto, że opłatę targową pobierano w postaci "abonamentu" za poszczególne miesiące, co było niedopuszczalne.
Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji uznając, że odpowiada prawu oraz ustalonym faktom.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatniczka domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 15 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przy błędnym ustaleniu, że Dom Handlowy w O. jest targowiskiem. Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu, a ponadto podniosła, że nie dokonywała sprzedaży na przestrzeni całego roku [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2002r. stanowił: "Opłatę targową poobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach (ust.1). Targowiskami, o których mowa w ust.1, są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, w szczególności z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep, pojazdów samochodowych... (ust.2).
W rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że skarżąca dokonywała sprzedaży ze stoisk, a zatem na targowisku, gdyż stoiska w sposób jednoznaczny objęte były definicją targowiska zawartą w art. 15 ust. 2 omawianej ustawy.
Okoliczność czy cały Dom Handlowy w O. jest targowiskiem jest bez znaczenia w sprawie skoro skarżąca dokonywała sprzedaży ze stoisk na wydzielonych w umowach dzierżawy miejscach na hali, a nie w sklepach, które także znajdują się w tym Domu Handlowym i nie są objęte opłatą targową. Również, w ocenie Sądu, nie mają istotnego znaczenia dodatkowe, pozaustawowe kryteria odróżniające handel na targowiskach od pozostałego handlu. To, że podatniczka od dłuższego czasu stale zajmuje się handlem, a nie okazjonalnie czy sezonowo, nie stanowi, że miejsce, w którym dokonuje tej sprzedaży nie jest targowiskiem. Decyduje o tym kryterium przedmiotowe, a mianowicie to, że sprzedaż była dokonywana ze stoisk usytuowanych na hali o niewątpliwie niskim poziomie organizacyjnym.
Zarzut dotyczący braku ustaleń co do tego czy skarżąca prowadziła sprzedaż przez cały rok [...] jest oczywiście bezzasadny, bowiem we wniosku o stwierdzenie nadpłaty ani w toku całego postępowania administracyjnego skarżąca nawet nie twierdziła, że zapłaciła opłatę targową za okres, w którym nie dokonywała sprzedaży. Również w skardze, poza ogólnikowym stwierdzeniem, nie podała żadnych danych, choć dowód w tym zakresie na niej spoczywał, jako na osobie ubiegającej się o stwierdzenie i zwrot nadpłaty opłaty.
Odnośnie zarzutu (w odwołaniu), że uchwała Rady miasta określiła obniżoną opłatę targową w stawce miesięcznej zamiast w stawce dziennej należy wyjaśnić, że uchwała taka stanowi powszechne obowiązujące prawo miejscowe, które – jeśli nie zostało zakwestionowane w przewidzianym prawem trybie – musi być respektowane.
Reasumując, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.