Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 czerwca 2026 r., I SA/Sz 852/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę H. S.A. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 22 września 2025 r. nr 3201-IEW.4253.8.2025.16 w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia na majątku spółki należności w tym podatku wraz z odsetkami za zwłokę.
Podstawą prawną odrzucenia skargi był art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j.;
dalej: "P.p.s.a."). Sąd uznał bowiem, że do skargi nie dołączono dokumentu pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy.
Odpis postanowienia z 1 czerwca 2026 r. wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej za pośrednictwem platformy epuap 16 czerwca 2026 r. (UPD w aktach sprawy – k. 569).
15 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną od ww. postanowienia z 1 czerwca 2026 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3, art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. w zw. z art. 368 § 1 i § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym przez błędne przyjęcie, że skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na niewykazanie umocowania osoby udzielającej pełnomocnictwa procesowego, podczas gdy Ł. S. został skutecznie powołany na Prezesa Zarządu Spółki a wpis (i wykreślenie) danych członka zarządu w KRS ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i nie przesądza o pełnieniu funkcji w zarządzie;
- 2) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a. przez odrzucenie skargi mimo, że pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy zostało do akt sprawy złożone a spółka w pismach z 29 stycznia 2026 r., 27 marca 2026 r. oraz 27 kwietnia 2026 r. wraz z załącznikami wykazała okoliczności potwierdzające prawidłowe umocowanie osoby działającej za spółkę;
- 3) art. 124 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie i odrzucenie skargi zamiast zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy sąd powziął (jak sam wskazał w uzasadnieniu) poważne wątpliwości co do istnienia po stronie spółki organu uprawnionego do jej reprezentacji ujawnionego w KRS, co stanowi przesłankę obligatoryjnego zawieszenia postępowania, nie zaś odrzucenia skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej zarzuty zostały uszczegółowione.
Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 oraz art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje.
Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Sąd wskazuje, że podstawą prawną odrzucenia skargi ww. postanowieniem z 1 czerwca 2026 r. był art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a. na postanowienie wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 przysługuje zażalenie.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej. Należy w związku tym stwierdzić, że niedopuszczalna jest skarga kasacyjna, która została wniesiona wobec orzeczenia, od którego nie przysługuje żaden środek odwoławczy, albo postanowienia, na które służy zażalenie (por. B. Dauter, w: A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 178).
Sąd nie znalazł przy tym podstaw, aby wniesiony środek zaskarżenia zakwalifikować jako zażalenie. Treść skargi kasacyjnej i zawarte w niej wnioski sprawiają bowiem, że nie może budzić wątpliwości intencja wniesienia właśnie tego środka zaskarżenia. Świadczy o tym dobitnie również data jego wniesienia, tj. 15 lipca 2026 r. (doręczenie zaskarżonego postanowienia z 1 czerwca 20226 r. nastąpiło 16 czerwca 2026 r.) wskazująca na intencję zachowania terminu wskazanego w art. 177 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, a nie terminu określonego w art. 194 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Przy czym Sąd wskazuje, że termin do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie z 1 czerwca 2026 r. upływał 23 czerwca 2026 r. (wtorek).
Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 178 P.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną.
O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.