Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 855/15

Uzasadnienie

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] znak: [...] określił A.D. (dalej określanemu również jako skarżący i strona) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2008 roku w wysokości [...] zł.

Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w S., a organ ten w toku prowadzonego postępowania odwoławczego zawiesił je postanowieniem z dnia [...] do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Finansów w dniu 27 czerwca 2014 r. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) dalej zwanej "o.p." nadał powyższej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] rygor natychmiastowej wykonalności. Na uzasadnienie zastosowania tej instytucji organ podatkowy wskazał, że okres do upływu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące i istnieje obawa niewykonania zobowiązania wynikającego z ww. decyzji organu.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. A.D. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w S. zażalenie na przedmiotowe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania. W zażaleniu strona podniosła następujące zarzuty:

1. 1) wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 4 o.p. nie oznacza automatycznie podstawy do nałożenia na decyzję rygoru natychmiastowej wykonalności,
2. 2) organ w postanowieniu nie wskazał w jaki sposób obliczył termin przedawnienia i tym samym postanowienie to nie może podlegać precyzyjnej kontroli instancyjnej,
3. 3) niezrealizowanie przez podatnika zobowiązań za lata 2010-2011 określonych nieprawomocnymi decyzjami nie stanowi wystarczającej przesłanki do uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania,
4. 4) brak ustalenia proporcji majątku do kwoty zaległości podatkowej, co wpływa na ocenę ryzyka możliwości niewykonania zobowiązania.

Podniesione argumenty strona poparła wybranymi tezami i fragmentami wyroków sądów administracyjnych.

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i postanowieniem z dnia [...] utrzymał postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] w mocy, uznając zarzuty za nieuzasadnione, a zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem.

Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skargą z dnia 29.06.2015 r. strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 2.04.2015 r. i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy t.j.: art. 120 i 122 o.p. w związku z rażącym naruszeniem art. 239b § 2 w zw. z art. 239b § 1 pkt. 4 o.p. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane i że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

W ocenie strony spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy organ uprawdopodobnił niewykonanie zobowiązania podatkowego. Strona uważa, że aby organ zgodnie z prawem mógł nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności winny ziścić się łącznie - jedna z przesłanek z art. 239 b § 1 oraz przesłanka z § 2 o.p. Samo zaistnienie jednej przesłanki nie upoważnia organu do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Konieczne jest też jeszcze uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z takiej decyzji nie zostanie wykonane.

Zdaniem strony w przedmiotowej sprawie organ błędnie uznał, iż kontrolowany nie zamierza uregulować zobowiązania podatkowego, tylko dlatego, iż nie uregulował pozostałych zobowiązań wynikających z nieprawomocnych decyzji obejmujących lata 2010 - 2011. Strona zarzuca, iż uzasadnienie postanowienia organu w tej kwestii jest lakoniczne i enigmatyczne, a przedstawione wnioski organu nie uzasadniają w sposób logiczny przeświadczenia organu o tym, iż kontrolowany nie ma zamiaru uregulować przedmiotowych należności. Organ pominął, iż strona wniosła odwołanie od decyzji i brak zapłaty wynika jedynie z braku prawomocności decyzji. Do wniesienia odwołania od decyzji jak i powstrzymania się od jej wykonania strona miała prawo, co potwierdzają wskazane przez stronę wyroki sądów administracyjnych.

Zdaniem skarżącego organ powinien uprawdopodobnić, że zobowiązanie nie zostanie wykonane - czego w sprawie nie dokonał. Skarżący wyraził pogląd, że uprawdopodobnienie jest co prawda surogatem dowodu i nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności, sprowadza się zaś do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym. Stąd też przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane. Rezultat ustalenia przez organ podatkowy istnienia takiego prawdopodobieństwa musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem skarżącego tylko określone fakty z zakresu aktywności zawodowej strony mogłyby uprawdopodabniać tezę o możliwości niewykonania przedmiotowego zobowiązania podatkowego przez stronę. Wskazanie jedynie na fakt złożenia przez stronę odwołania od decyzji wymiarowej przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego powoduje, że organy podatkowe obu instancji dopuściły się naruszenia prawa. Uprawdopodobnienie przez organ istnienia odrębnej przesłanki z art. 239b § 2 o.p. musi wyraźnie wynikać z uzasadnienia postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Obowiązek ten spoczywa na organie podatkowym i nie może go w tym zakresie zastępować sąd administracyjny, wskazując na dodatkowe argumenty, które nie zostały przez organ podniesione.

Skarżący nie podzielił argumentów organu, iż organ nie ma obowiązku badania sytuacji finansowej podatnika. Jego zdaniem powyższy obowiązek wynika z art. 122 o.p. nakładającego na organ obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie wykazały, iż w niniejszej sprawie wystąpiły szczególne okoliczności, które przemawiałyby za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, a okolicznością taką nie jest wniesienie odwołania. Podkreślono, iż skarżący prowadzi firmę działającą na rynku w branży hydrobudowlanej, posiadającą znaczny majątek, realizującą zamówienia pozwalające na zapłatę należności podatkowych. Działa na rynku zamówień publicznych, co oznacza, iż zależy mu na regulowaniu wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, albowiem w przeciwnym razie nie spełniałby wymogów umożliwiających uzyskiwanie zamówień publicznych. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ nie odniósł się do sytuacji majątkowej i finansowej strony, ani też nie wykazał, iż działania strony szkodzą jej wypłacalności i zmierzają do ograniczenia możliwości egzekucyjnych organu.

Zdaniem strony uzasadnienie przedmiotowego postanowienia jest zbyt lakoniczne i nie wskazuje na to, aby organ wnikliwie ocenił sytuację podatnika. Dodatkowo wg strony nie można uznać za zgodne z prawem działanie organu, który nadużywa swojej pozycji dominującej i wszczyna postępowanie na granicy przedawnienia i to w sprawach, które co najmniej wywołują uzasadnione kontrowersje obywateli. Działanie organu ogranicza w sposób znaczny zasadę zaufania obywatela do Państwa albowiem organ wszczął postępowanie wymiarowe na granicy przedawnienia, a po przedawnieniu roszczeń strony do Skarbu Państwa z tytułu umowy o roboty budowlane.

Nie można bowiem pominąć, iż sprawa dotyczy podstawowej decyzji związanej z uznaniem przez organ Skarbu Państwa, iż określone inwestycje nie służyły ochronie środowiska morskiego w sytuacji gdy inny organ Skarbu Państwa - Urząd Morski - uznawał, iż inwestycja jest związana z ochroną środowiska morskiego. W związku z powyższym organy skarbowe winny w tych sprawach działać z dużą dozą ostrożności i po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania dowodowego.

Skarżący wskazał, iż nie może ponosić winy za to, iż organy Skarbu Państwa nie mają jednolitego poglądu na temat tego czy ochrona brzegów morskich wiąże się z ochroną środowiska morskiego oraz, że organy podatkowe nie były w stanie w odpowiednim czasie wszcząć postępowania podatkowego i w okresie przedawnienia wydać dwóch decyzji kończących postępowanie podatkowe. Strona zauważyła, że mimo zaistnienia przesłanki, która winna skutkować podjęciem postępowania odwoławczego, organ podatkowy nie podjął postępowania i nie zmierza do jego zakończenia. Tym samym skutki działań organów Skarbu Państwa w szerokim tego znaczeniu ponosi jedynie skarżący, któremu zarzuca się, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo iż nie zapłaci podatków, których nie zapłacił mu Skarb Państwa bo uznawał, iż stawka 0 % VAT jest właściwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawą wydania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] znak: [...] był przepis art. 239b § 1 i § 2 o.p.

Zgodnie z tym uregulowaniem rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji nieostatecznej, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, lub strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Jednakże organ podatkowy obowiązany jest uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Natychmiastowa wykonalność decyzji, wynikająca z nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, jest przejawem tymczasowej ochrony prawnej i ma charakter zapobiegawczy. Nadanie nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Takim dobrem prawnie chronionym jest, w świetle regulacji przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 4 o.p., potrzeba ochrony interesów fiskalnych w trakcie postępowania podatkowego. Instytucja ta ma chronić organ podatkowy jako wierzyciela należności w sprawach objętych zakresem określonym w art. 2 § 1 i § 2 o.p., tj. podatków oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe.

Dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest, jak wyjaśniono w zaskarżonym postanowieniu, spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą z nich jest wystąpienie jednej z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b o.p. Drugą natomiast przesłanką dla nadania rygoru, jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W tym kontekście wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - jej zmaterializowania się, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego udowodnienia tych okoliczności, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane. Tak więc zarzut strony, że wystąpienie w sprawie jednej tylko z przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 o.p. nie jest wystarczające do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest trafny.

W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, że w sprawie ziściła się przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 o.p., która opiera się na założeniu, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Wyjaśniono stronie, że instytucja przedawnienia została uregulowana w art. 70 § 1 o.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl natomiast art. 70 § 6 pkt 1 o.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z akt sprawy wynikało, że wobec strony wszczęte zostało w dniu 17 lipca 2014 r. postępowanie karne skarbowe, o czym strona została powiadomiona w dniu 31 lipca 2014 r. i bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem 17 lipca 2014 r. Wskutek uprawomocnienia się w dniu 24 grudnia 2014 r. postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. o umorzeniu śledztwa, bieg terminu przedawnienia zaczął biec dalej od 25 grudnia 2014 r. Tak, więc termin przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2008 r. licząc wprost upłynął z dniem 31.12.2014 r. ale mając na uwadze okres zawieszenia przedawnienia zobowiązania na ponad 5 miesięcy trafnie stwierdzono, że w dniu 02.04.2015 r., czyli w dniu wydania przez organ podatkowy I instancji postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 4 o.p. związana jest z perspektywą wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej i zbliżającym się terminem przedawnienia tego zobowiązania, a nie z sytuacją majątkową podatnika, zatem zarzuty podnoszone przez stronę w skardze, w kwestii niezbadania sytuacji majątkowej podatnika są niezasadne. Zgadzając się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt I FSK 1807/12, powtórzyć należy za NSA, że skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż trzy miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych.

Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia. (podobnie wypowiedział się m.in. WSA w Łodzi w wyroku z dnia 11.06.2015 r. sygn. akt I SA/Łd 373/15).

Wyjaśnić dodatkowo należy, iż w przypadku powołania się przez organ podatkowy na zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 239b § 1 pkt 4 o.p. (zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania), uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt z odniesienia tą właśnie przesłankę. Nie tyle chodzi tu więc o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale te związane z samym upływem czasu. Skoro zatem powołana została przesłanka z pkt 4, a nie np. z pkt 2 lub 3, to przy uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musiał odwoływać się do argumentacji i ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowanie przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji.

Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 287/10, wymienione w art. 239b § 1 o.p. przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności należą do dwóch różnych kategorii. O ile przesłanki wymienione w pkt 1-2 związane są z sytuacją majątkową podatnika, a więc z istoty rzeczy wymagają ustaleń faktycznych w tym zakresie i ich oceny, co do możliwości wykonania zobowiązania, o tyle przesłanka wymieniona w pkt 4 dotyczy jedynie obiektywnego okresu pozostającego do upływu przedawnienia.

Wbrew zarzutom strony organ odwoławczy szeroko uzasadnił również przypuszczenie, że strona nie wykona zobowiązania podatkowego. Jak wielokrotnie wskazywano przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane, a w konsekwencji wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego wynikało z faktu, że strona nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] złożyła od niej odwołanie, a Dyrektor Izby Skarbowej w S. zawiesił postanowieniem z dnia [...] postępowanie odwoławcze, co jednak nie wstrzymało biegu terminu przedawnienia.

Uzasadniona była więc obawa, że A.D. nie mając w świetle art. 239a o.p. obowiązku wykonania powyższej decyzji nieostatecznej, mając natomiast prawo wniesienia odwołania (z którego skorzystał), wobec zbliżającego się terminu upływu przedawnienia nie wykona określonego decyzją zobowiązania. Strona od dnia doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za IV kwartał 2008 r., nie podjęła działań zmierzających do jego uregulowania, a zalega również z płatnościami zobowiązań w podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2011 r., które opiewają łącznie na kwotę [...] zł, a dodatkowo zwiększone są o kwotę [...] zł z tytułu otrzymanego przez podatnika zwrotu podatku za wskazane okresy rozliczeniowe oraz odsetki za zwłokę. Z tego też względu trafnie uznał organ odwoławczy, że istniała uzasadniona obawa, iż strona w związku ze zbliżającym się terminem przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2008 r. nie wykona tego zobowiązania.

Przesłanka określona w art. 239b § 2 o.p., tj. uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane oznacza, wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością – jej zmaterializowania się, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji.

Zdaniem Sądu trafnie ocenił organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie, wbrew opinii strony, prawdopodobieństwo takie zostało wykazane. Niepodjęcie, bowiem przez stronę działań zmierzających do wywiązania się ze wskazanych zaległości podatkowych jak i skala zadłużenia dają podstawę do przypuszczenia, że strona nie miała zamiaru wykonać obowiązków wynikających z decyzji nieostatecznej, a zatem nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej było zasadne. Uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane wiąże się też z wykazaniem, że pomimo doręczenia decyzji podatkowej zobowiązany nie wykonuje jej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt I GSK 799/10).

Zgodzić się należy ze stanowiskiem strony, że możliwość powstrzymania się od wykonania nieostatecznej decyzji jest jej prawem, jednak winna się ona wówczas liczyć z możliwością zastosowania przez organ podatkowy odpowiednich instytucji określonych w przepisach o.p., jak w tym przypadku instytucji nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne na poparcie wydanego rozstrzygnięcia. Wskazane zostały przyczyny przemawiające za wydaniem w ustalonych okolicznościach sprawy takiego postanowienia, a do wszystkich istotnych w sprawie argumentów oraz zarzutów strony podnoszonych w zażaleniu organ ustosunkował się w postępowaniu odwoławczym. Przytoczone przez stronę tezy z wyroków sądów administracyjnych zapadły w indywidualnych sprawach, w odmiennych stanach faktycznych opartych o przesłankę określoną w art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 o.p. i nie mają wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcie. Zatem nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszeń zasad postępowania wyrażonych w art. 120 i art. 122 o.p. poprzez błędne ich zastosowanie.

Sąd zauważa jednocześnie, że szereg zarzutów strony (kwestia wszczęcia postępowania na granicy przedawnienia, rozbieżności w ocenie poszczególnych organów państwa co do faktu związania wykonywanej inwestycji z ochroną środowiska morskiego) dotyczy w istocie decyzji wymiarowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] znak: [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i w niniejszym postępowaniu dotyczącym wyłącznie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być przez Sąd poddane ocenie.

Mając na uwadze powyższe, wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.