Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie A. J. złożył, w trybie art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm. – dalej zwana: "u.p.e.a."), wniosek o wstrzymanie prowadzenia egzekucji administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Zdaniem Skarżącego, Organ do dzisiaj nie rozstrzygnął wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 §1 u.p.e.a., zgłoszonego wobec faktu, iż kontynuowanie egzekucji administracyjnej spowoduje dla zobowiązanego niebezpieczeństwo powstania szkody. Zwłaszcza w sytuacji wysokości dochodzonych należności a także wobec informacji strony D. o podjęciu działań mających na celu wyjaśnienie okoliczności naliczenia podatku.
W ocenie Skarżącego, zajęcie tak znacznych środków może uniemożliwić stronie i jego rodzinie bieżące utrzymanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej zwana: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w doktrynie podkreśla się, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186).
W niniejszej sprawie wniosek Skarżącego nie może być rozpoznany przez Sąd, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, natomiast Skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 35 u.p.e.a.
Wskazać również należy, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 p.p.s.a. Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku Skarżącego.
Na marginesie dodać należy, że jak wynika z akt sprawy Organ egzekucyjny wydał postanowienie z dnia [...] r., nr [...] w którym zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Organ ten uchylił także dokonane wcześniej czynności egzekucyjne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.