Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 4 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 862/15

Uzasadnienie

A.R. pismem z dnia 12.06.2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na "czynność przekazania Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym dla [...] przez Dyrektora Izby Celnej w S., pismem z dnia 31 marca 2015 r., jego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w celu jego merytorycznego rozpatrzenia".

Dotychczasowy przebieg postępowania przedstawia się następująco:

Dyrektor Izby Celnej w S. jest wierzycielem należności celnych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] - z dn. [...],[...] z dn. [...], [...] z dn. [...],[...] - z dnia [...].

Wobec nieuregulowania w terminie długu celnego powyższe decyzje stanowiły podstawę do wystawienia przez Dyrektora Izby Celnej w S. w dniu. [...] wobec A.R., tytułów wykonawczych nr [...]. Na podstawie powyższych tytułów wykonawczych egzekucję administracyjną zobowiązań prowadził właściwy miejscowo organ egzekucyjny, Dyrektor Izby Celnej w K. W toku prowadzonej egzekucji, w wyniku skutecznego zajęcia z dnia 07.05.

2010 r. przez Dyrektora Izby Celnej w K. wynagrodzenia za pracę dłużnika, nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej. Postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowy dla [...] w K. w sprawie o sygn. akt [...] na podstawie art. 773 kodeksu postępowania cywilnego wyznaczył Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...], D.U., do łącznego prowadzenia w całości egzekucji sądowej i administracyjnej przeciwko dłużnikowi A.R. w tych sprawach. Postanowienie to zobligowało organ do przekazania całości postępowania egzekucyjnego wyznaczonemu przez Sąd Komornikowi. Dyrektor Izby Celnej w K. za pismem dnia 20.06.2011r. przekazał akta administracyjnego postępowania egzekucyjnego komornikowi sądowemu.

W dniu 27.01.2015 r. pełnomocnik strony skierował do Dyrektora Izby Celnej w S. pismo zawierające wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 ustawy z dn. 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", prowadzonego wobec Pana A.R. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], wystawionych przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w S. Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej w S. nie jest organem egzekucyjnym, lecz wierzycielem należności publicznoprawnych, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego przekazał zgodnie z właściwością, do sądowego organu egzekucyjnego, którym jest Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla [...] D.U..

We wniesionej do tutejszego Sądu skardze, Skarżący zarzucił naruszenie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "kpa", poprzez:

1. - uznanie się niewłaściwym w sprawie rozpoznania wniosku o umorzenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, złożonego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w konsekwencji błędnego przyjęcia, że administracyjny organ egzekucyjny traci status takiego organu w zakresie całego postępowania egzekucyjnego z chwilą przekazania komornikowi sądowemu do prowadzenia egzekucji łącznej,
2. - przekazanie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego do rozpatrzenia komornikowi sądowemu, a zatem podmiotowi nie będącemu organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647).

W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę.

W niniejszej sprawie, Skarżący wniósł skargę na czynność wierzyciela z dnia 31 marca 2015 r., polegającą na przekazaniu jego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego do wyznaczonego do prowadzenia łącznej egzekucji Komornika Sądowego.

W ocenie Sądu, przekazanie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego według właściwości nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co oznacza, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie została bowiem spełniona przesłanka "dotyczenia uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Z treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika bowiem, że przedmiotem aktu lub czynności muszą być uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa, co oznacza, że muszą to być akty lub czynności, w których występuje podwójna konkretność przez wskazanie indywidualnego uprawnienia lub obowiązku oraz jego indywidualnego adresata (por. J. Borkowski, B. Adamiak Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych s.55). Przedmiotowa czynność nie odnosi do praw bądź obowiązków strony wynikających z przepisów prawa, zatem nie może być zaskarżona do sądu skargą.

Przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., dopuszczając wniesienie skargi na czynność z zakresu administracji publicznej, jednocześnie jednoznacznie precyzuje, że musi to być czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony skarżącej, wynikających z przepisów prawa, chodzi zatem tylko te czynności, które wynikają z przepisów prawa materialnego.

Przywołany przez Skarżącego w zarzutach skargi przepis art. 65 §1 kpa stanowiący, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie, nie kreuje po stronie zobowiązanego żadnych praw ani obowiązków, zatem, nie jest to czynność podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego skargą.

Jednocześnie zauważyć należy, że prawidłowość postępowania egzekucyjnego i dokonywanych w jego toku czynności, także i wierzyciela może być poddana kontroli sądu przy ocenie legalności zarzutów egzekucyjnych o jakich mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a., a także aktu kończącego to postępowanie, w razie ewentualnego zaskarżenia tego aktu do sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a.