Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 września 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika została wyznaczona dor. pod. J.C., która zastępowała skarżącego przed Sądem I instancji.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik w dniu 23 listopada 2016 r. zapoznała się z aktami sprawami, reprezentowała skarżącego na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r., składając do protokołu rozprawy załącznik w postaci pisma procesowego, w którym poparła skargę i uzupełniła jej uzasadnienie. Jednocześnie, na rozprawie pełnomocnik wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że koszty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Analogiczny wniosek został także złożony w piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2017 r.
Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153), powoływane dalej jako "rozporządzenie".
Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwoty wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części.
Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, wynosi 240 zł.
Zaznaczyć należy, ze w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług.
W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała ww. kwota, którą w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia należy podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Wobec tego, pełnomocnikowi z urzędu należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 240 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę 55,20 zł, stanowiącą wartość podatku VAT według stawki 23 %.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono w sentencji.