Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. [...] z siedzibą w D. P. (dalej: "Strona"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od czerwca 2015 r. do 31 stycznia 2016 r., za 2016 r. i 2017 r.
W skardze zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Strona nie wskazała uzasadnienia dla ww. wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny przeprowadzonej przez Sąd, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 335 i n.).
Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony skarżącej wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strona skarżąca powinna wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. B. Dauter, komentarz do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, 2016 r. oraz postanowienie NSA z dnia 4 październik 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10 – orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku przyczyn do wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwia sądowi merytoryczną jego ocenę.
Ponadto sąd nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności, wzywać strony skarżącej do przedłożenia dokumentów wskazujących na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uprawnienie do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem wiąże się z obowiązkiem jego uzasadnienia, przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony skarżącej. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206 oraz postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt.
I OZ 671/10, z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13 oraz z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I FSK 1418/17 - orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, Strona nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analizując pod tym kątem złożony wniosek należy stwierdzić, że Strona nie przedstawiła argumentacji na jego uzasadnienie. Sąd powziął wiedzę o sytuacji majątkowej Strony jedynie z oświadczeń Strony zawartych w treści formularza wniosku o przyznania prawa pomocy, jednakże informacje te okazały się niewystarczające do oceny zasadności wniosku Strony.
Sąd analizując wniosek oraz akta sprawy nie był w stanie ustalić jaki majątek posiada Strona i jakie aktualnie osiąga dochody, ponieważ nie przedstawiła ona swojej sytuacji finansowej i w żaden sposób jej nie zobrazowała. Brak również jakichkolwiek dokumentów zawierających dane w tym zakresie. Za takie bowiem Sąd nie mógł uznać ani rachunku wyników za 2016 r. – jako niezawierającego aktualnych danych, ani dokumenty formularza PPPr Wniosku o przyznanie prawa pomocy – jako zawierającego wyłącznie oświadczenia Strony ani też dokumentu o stanie rachunku z 20.02.2018 r. – jako niewystarczającego do zobrazowania sytuacji majątkowej Strony.
Powyższe okoliczności uniemożliwiły ustalenie jaki uszczerbek w wyniku uiszczenia, bądź wyegzekwowania określonej przez organ kwoty zobowiązania Strona faktycznie poniesie.
Należy podkreślić, iż okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty przez Stronę opłat z niej wynikających, choćby była ona realizowana w trybie egzekucji. Pomimo niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwości egzekucji, w postaci uszczuplenia majątku Strony jest ona naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji. Ponadto, rzeczywiste konsekwencje zapłaty kwot wynikającej z zaskarżonej decyzji, uzależnione będą także od innych czynników, w szczególności od ogólnej sytuacji finansowej i majątkowej Strony, a także jej zdolności kredytowej.
Wyjaśnić również należy, że wykonanie decyzji związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym ma z zasady charakter odwracalny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może służyć zabezpieczeniu Strony przed jakimikolwiek skutkami potencjalnej egzekucji, lecz – jak wskazano wyżej - jedynie przed takimi, których w razie ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można byłoby wyrównać lub odwrócić.
Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.