Uzasadnienie
[...] pismem z dnia 16 września 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Wraz ze skargą, Skarżąca złożyła wniosek o bezzwłoczne wstrzymanie wykonania postanowienia organu skarbowego I i II instancji, ze względu: 1) na jej ważny interes albowiem wykonanie tak rażąco wadliwych postanowień organu I i II instancji spowoduje zagrożenie zdrowia i życia w związku z zajętymi środkami oraz warunkami życia poniżej minimum egzystencji;
2) rażące i oczywiste błędy organu skarbowego I i II instancji, mające wpływ na wynik sprawy albowiem nawet zakładając przekroczenie terminu do wniesienia zarzutów, organy winny rozpoznać pismo zobowiązanej jako wniosek o umorzenie postępowania w związku z nieistnieniem zobowiązania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Stosownie do treści art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie wskazać należy, że wniosek o wstrzymanie wykonalności dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Powyższe zagadnienie ma istotne znaczenie w omawianej sprawie, bowiem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym, nie każdy wymaga tego wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n. oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r. II FZ 882/05)).
Mając powyższe stwierdzenia na uwadze - w ocenie Sądu - zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie nadają się do wykonania i nie podlegają wykonaniu, a zatem nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Postanowienie w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym ma charakter odmowny i zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym, stanowi rozstrzygnięcie proceduralne niewywierające skutku w sferze wykonalności postanowienia. Nie obliguje strony do działania, nie może być ono wykonane w trybie przymusowym (w postępowaniu egzekucyjnym). Nie powoduje również powstania skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na nią nowych praw bądź obowiązków podlegających wykonaniu.
Zatem, takie postanowienie nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż nie posiada cech, które mogłyby spowodować potencjalne wystąpienie jednej bądź obu przesłanek wymienionych w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 28 września 2016 r. II FZ 502/16 i z dnia 30 listopada 2015 r. II FZ 826/15, a także postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2015 r. III SA/Po 537/15 dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.