Uzasadnienie
G. P. S. z o. o. z siedzibą w K. – reprezentowana przez radcę prawnego – pismem z 14 września 2017 r. - wniosła do Zarządu Województwa Z. skargę na decyzję z dnia 7 sierpnia 2017 r. w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu wraz z odsetkami.
W skardze Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy albo sąd, w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ.
Skarżąca wskazała, na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku spółki. Zaskarżona decyzja nakazuje bowiem zwrot kwoty [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych w kwocie [...] zł (wg stanu na dzień 13 września 2017 r.). Kwota ta jest dla spółki ogromna i nie posiada środków na spłatę zobowiązania w takiej wysokości. Co więcej, nawet wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przyniesie założonych rezultatów i nie spowoduje zaspokojenia wierzyciela. Zajęcie rachunków bankowych przez organ egzekucyjny będzie niewystarczające z uwagi na brak środków w takiej kwocie, a zatem organ będzie zobowiązany do poszerzenia zakresu egzekucji i podjęcia dalszych kroków - prowadzenia egzekucji z majątku spółki - środków trwałych, wyposażenia biura i magazynów oraz siedziby spółki, co doprowadzi do paraliżu działalności spółki mając na uwadze profil jej działania.
Nadto, dalsze działania organu egzekucyjnego mogą prowadzić do zajęcia kapitału zakładowego i kapitału zapasowego, co stanowi ryzyko zagrożenia stabilności finansowej spółki. Zajęcie wierzytelności spółki przysługujących jej wobec jej kontrahentów będzie stanowiło dla spółki realne zagrożenie płynności finansowej. Egzekucja, która może zostać wszczęta doprowadzi także do rozwiązania zawartych umów cywilnoprawnych z podmiotami współpracującymi ze spółką. Potencjalne zajęcie przez organ egzekucyjny udziałów w spółce będzie prowadzić do nieodwracalnych skutków dla spółki, a powrót do stanu poprzedniego może okazać się niemożliwy. Co więcej z uwagi na kwotę zobowiązania oraz brak po stronie spółki środków finansowych w takich kwocie, każdy sposób egzekucji staje się dla spółki realnie możliwy.
Skarżąca podkreśliła, że w skardze wskazała na szereg zarzutów, w tym zarzut przedawnienia znacznej części zobowiązania, a także zarzuty tyczące się możliwości wydania zaskarżonej decyzji (przedwczesność), a także zarzut niespełnienia przesłanek do zwrotu dofinansowania. W ocenie skarżącej, dogłębna analiza tych zarzutów przez Sąd powinna poprzedzać ewentualne wykonanie zaskarżonego aktu zwłaszcza, że odwołanie od decyzji wydanej w ramach postępowania I instancyjnego zostało rozpatrzone przez ten sam organ w tym samym składzie.
Jak wynika z akt sprawy i treści odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Z. nie rozpatrzył złożonego wniosku, a udzielający odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu uznał skarżąca w żaden sposób nie wykazała, ani nie uprawdopodobniła istnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków", jako zwroty niedookreślone wymagają konkretyzacji w danych sytuacjach. Zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być zarówno skutkami prawnymi, jak i faktycznymi, a także równolegle, prawnymi i faktycznymi. Skutki te, raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (Jagielska, Wiktorowska, Wajda [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 378 i nast.).
Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208).
Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.
Jak wynika z akt sprawy, w skardze Strona nie zawarła na tyle skonkretyzowanych twierdzeń odnoszących się do wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ani nie przedłożyła wraz z wnioskiem takich dokumentów, które - w ocenie Sądu - uprawdopodobniałyby przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca spółka wskazała, że podjęte czynności mogą spowodować trudności w jej działaniu oraz prowadzić do zachwiania jej płynności finansowej. Jednakże, nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałby zarówno jej aktualny stan majątkowy, jak i wysokość przychodów w bieżącym okresie, co umożliwiałoby dokonanie przez Sąd stosownej oceny skutków braku wstrzymania wykonania decyzji. Tym samym, na obecnym etapie postępowania okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku, uznać należy za czysto teoretyczne, które nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej. Skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych przekonujących argumentów i dokumentów odnoszących się do stanu faktycznego sprawy, które można byłoby ocenić, jako okoliczności będące ustawowymi przesłankami, skutkującymi uwzględnienie wniosku. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki istniały.
Podnoszone okoliczności niezasadnego nałożenia na skarżącą obowiązku zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie, w tym zarzut przedawnienia, nie mogą być bowiem brane przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżone w sprawie postanowienie.
Strona nie przedstawiła zatem żadnych przekonujących, które można byłoby ocenić, jako okoliczności będące ustawowymi przesłankami, skutkującymi uwzględnienie wniosku. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały.
W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.