Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...]. Nr [...] w sprawie określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości Spółce z o.o. "S".
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wójt Gminy określił Spółce nadpłatę w podatku od nieruchomości za okres od 1.01.2003r. do 6.05.2006r. na kwotę [...] zł oraz odmówił określenia nadpłaty za lata 2003 – 2005 w pozostałej części.
Spółka zakwestionowała decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty i wniosła odwołanie, w którym podniosła zarzut błędnych ustaleń co do klasyfikacji nieruchomości do opodatkowania.
Jednocześnie wyraziła pogląd, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pas drogi wewnętrznej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zatem błędny jest pogląd Wójta Gminy, że skoro w ewidencji gruntów i budynków działka nie jest ujęta jako droga, lecz jest oznaczona jako pastwiska (PSV) oraz grunty rolne (RV) to podlega opodatkowaniu jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że wymiaru podatku dokonuje się na podstawie bezwzględnie wiążących przepisów prawa podatkowego oraz prawem określonych dokumentów. Grunty nazwane przez Spółkę drogą wewnętrzną nie mogą być uznane za taką właśnie drogę bowiem zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowane są jako Ps i R. Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 Prawa Kartograficznego i Geodezyjnego zapisy w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka z o.o. "S." domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy określenia nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2003 – 2005 jako nieodpowiadający prawu i zarzuciła naruszenie w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęci, iż pas drogi wewnętrznej podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi, Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg sprawy i stwierdziła, że z decyzją zaskarżoną nie sposób zgodzić się, gdyż Spółka złożyła w toku postępowania szczegółowe stanowisko w zakresie wyłączenia z opodatkowania części gruntów i budowli zajętych na drogę wewnętrzną. Budowla ta i zajęte przez nią grunty w ocenie Spółki niewątpliwie korzysta z wyłączenia spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 znowelizowanej z końcem 2003r. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jako w pełni odpowiadająca brzmieniu przepisu, który mówi, że pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka podkreśla, że nie ma żadnego znaczenia, czy jest to droga publiczna, czy też droga wewnętrzna, przepis nie wprowadza bowiem tego rodzaju rozróżnienia.
W dalszej części Spółka przedstawiła poglądy dotyczące pojęcia drogi publicznej, drogi i pasa drogowego.
Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego aby okolicznością przesądzającą i kluczową dla rozstrzygnięcia o zwolnieniu z podatku od nieruchomości był fakt, iż na terenie należącym do podatnika nie występuje grunt oznaczony symbolem "dr".
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą do wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej tj. stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Skoro skarżąca Spółka kwestionuje dokument urzędowy, to powinna wszcząć procedurę w celu jego zmiany w organie prowadzącym ewidencję.
Z informacji jakie zostały zawarte w uzasadnieniu skargi wynika, że takie postępowanie zostało wszczęte.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy przede wszystkim tego czy faktycznie istniejąca, droga jak wskazuje to Spółka korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości.
W ocenie Spółki z brzmienia przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 wynika, że takie zwolnienie jej przysługuje, gdyż droga nie musi być ujawniona w ewidencji gruntów, wystarczy że grunt został "zajęty" na taką drogę, a pozwolenie budowlane oraz inne dokumenty wskazują, iż legalnie podjęto jej budowę.
W ocenie Sądu spór dotyczy w zasadzie kwestii ewidencyjnych, czyli tego jakie dane dotyczące symbolu gruntu zajętego na drogę powinny być ujawnione w ewidencji.
Organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania danych wynikających z ewidencji dlatego przyjął, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają zapisy zawarte w ewidencji. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 19 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 lit. "a" tego rozporządzenia droga oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Nieruchomość której właścicielem jest Spółka jest oznaczona na datą wydania decyzji symbolem PSV i RV. W tej sytuacji zasadnie odmówiono stwierdzenia nadpłaty w odniesieniu do tych gruntów.
Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracji orzekł jak w sentencji.