Uzasadnienie
W W w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...]. Wniosek o wstrzymanie tych decyzji Skarżąca uzasadniła tym, iż "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne". Do wniosku Skarżąca załączyła kopię skargi na czynności egzekucyjne, skierowanej do Sądu Rejonowego w Szczecinie, kopie 2 tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej oraz kopię zawiadomienia skierowanego przez ten organ do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego (kwota egzekwowanej należności głównej: [...] zł). Pismem z 15 stycznia 2011 r. Skarżąca potwierdziła wniosek o wstrzymanie ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz wyjaśniła, że decyzja ta stała się podstawą wydania tytułów wykonawczych, po czym została podjęta czynność organu egzekucyjnego i - mimo złożenia w dniu 10 grudnia 2010 r. skargi na czynności organu egzekucyjnego - w styczniu 2011 r. z emerytury Skarżącej została "zabrana kwota pieniężna przez Dyrektora Izby Celnej z konta ZUS Szczecin". W związku z tym Skarżąca wniosła "o wsparcie, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub odwracalne skutki, które są nieodwracalne".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi więc odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w wyżej wymienionym przepisie ustawy. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego.
Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
W W składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nie uzasadniła swojego wniosku, przytaczając jedynie ustawową przesłankę, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – sam fakt wszczęcia egzekucji z jej emerytury sam przez się nie oznacza, iż powstało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. (FZ 65/04, niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W tej sytuacji, uznając, iż wniosek Skarżącej nie wypełnia dyspozycji przepisu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 tej ustawy, Sąd postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.