Uzasadnienie
W dniu 25 czerwca 2010 r. TT w S. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów, które nie spełniają definicji prezentów o małej wartości, w ramach promocji i reklamy.
Spółka zadała pytanie, czy przekazywane klientom przez Skarżącą w ramach programu lojalnościowego nagród i prezentów dla potrzeb promocji i reklamy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w sytuacji, gdy został odliczony podatek naliczony przy ich nabyciu. Zdaniem Spółki, obecne brzmienie art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie pozwala przyjąć, iż opodatkowaniu podlega nieodpłatne przekazanie towarów na cele związane z przedsiębiorstwem – nie stanowi ono dostawy towarów.
Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] znak [...], uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
Odpowiadając na wezwanie Spółki do usunięcia naruszenia prawa, organ interpretacyjny w piśmie z dnia [...] znak [...] stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.
Na tę interpretację Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie.
Wraz z pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. (wpływ 02.02.2011 r.) Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów przesłał do Sądu zmienioną interpretację indywidualną, uznającą stanowisko Spółki za prawidłowe i w związku z tym organ wniósł o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie.
Pismem złożonym w dniu [...] skarżąca Spółka cofnęła skargę, z uwagi na wydanie w dniu [...] nowej interpretacji indywidualnej, w całości uwzględniającej stanowisko Skarżącej (już po wniesieniu skargi).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.": "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi na niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności".
Uznając w okolicznościach niniejszej sprawy cofnięcie skargi za skuteczne, bowiem nie występują w sprawie wymienione wyżej przesłanki jego niedopuszczalności, postępowanie w sprawie należało umorzyć (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
O zwrocie uiszczonego przez Skarżącą wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a.