Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 października 2008 r. T. w Warszawie, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej.
Pismem z dnia 14 lutego 2012 r. skarżąca Spółka oświadczyła, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi zaś wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie.
Zdaniem Sądu takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi przez T. w Warszawie, uznać należało w pełni za skuteczne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na mocy art. 161 § 2 oraz art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnie skargę, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wobec uiszczenia przez skarżąca wpisu od skargi, o zwrocie przedmiotowej opłaty Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.