Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz literaturze przedmiotu, sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać również na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2006 r., sygn. akt I OZ 280/06, niepubl.).
Z akt niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, iż przy sporządzaniu sentencji wydanego w dniu 30 listopada 2017 r. postanowienia sygn. akt I SA/Sz 947/17, doszło do omyłkowego oznaczenia sygnatury akt sprawy, w której skarżąca wnosi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu, poprzez wpisanie "III SA/Sz 255/11" zamiast " I SA/Sz 255/11".
Wyżej wskazana omyłka ma charakter oczywistej, na co wskazuje zestawienie sentencji postanowienia z treścią uzasadnienia oraz z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy. Należało ją zatem sprostować.
Stwierdzona omyłka nie miała wpływu na sposób rozpatrzenia przez Sąd przedmiotowej skargi.
W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.