Uzasadnienie
Pismem z 13 lipca 2015 r. (data nadania) [...] (zwana dalej: "skarżącą") wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, opisaną w komparycji postanowienia. Do skargi dołączono wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odpis zaskarżonej decyzji został doręczony skarżącej osobiście w dniu 10 czerwca 2015 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji w aktach adm.). Skarga natomiast została wniesiona do Sądu, za pośrednictwem organu 13 lipca 2015 r., czyli po upływie omówionego terminu. Skarga powinna bowiem być wniesiona do dnia 10 lipca 2015 r. (czwartek).
Wniesienie skargi po terminie powoduje jej odrzucenie w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Dodatkowo wskazać należy, iż pomimo wniesienia do Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, nie zostanie on rozpoznany w przedmiotowym postępowaniu bowiem zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zaistniała w niniejszej sprawie niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu powołanego artykułu (por. OZ 140/04 postanow. NSA W-wa 2004.06.07 LEX nr 220389, II GZ 146/08 postanow. NSA 2008.07.15 LEX 493853), a tym samym podstawą do nieprzyznawania prawa pomocy. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postan. NSA z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10. Dlatego Sąd orzekł w tym zakresie jak w pkt 2 sentencji postanowienia.