Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania K.S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 grudnia 2014 r. nr [...], wydał decyzję z dnia 18 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2009 r. W decyzji tej zawarto pouczenie o prawie do wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia.
Powyższą decyzję z dnia 18 czerwca 2015 r. doręczono pełnomocnikowi K.S. - w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) - w dniu 3 lipca 2015 r. (vide: k. 128-129 akt administracyjnych).
W dniu 4 sierpnia 2015 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – vide: k. 8 akt sądowych) I.W., wskazując, że działa w imieniu K.S. (zwanego dalej "Skarżącym"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną na wstępie decyzję ostateczną.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi jako spóźnionej.
Z uwagi na niewykazanie przez I.W., że należy ona do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., Sąd odmówił dopuszczenia I.W. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika Skarżącego.
Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 3 listopada 2015 r., Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi z dnia 4 sierpnia 2015 r., poprzez podpisanie tej skargi, ewentualnie przez nadesłanie podpisanego przez niego odpisu tej skargi – w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma Sądu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka pocztowa zawierająca ww. wezwanie, z uwagi na niemożność jej doręczenia adresatowi (według wskazania doręczającego: "adresat nieobecny"), po jej dwukrotnym awizowaniu (w dniach 9 listopada 2015 r. i 17 listopada 2015 r.), została zwrócona przez Urząd Pocztowy [...] nadawcy, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W tej sytuacji Sąd uznał, że doręczenie wezwania nastąpiło skutecznie w dniu 23 listopada 2015 r. - w trybie przewidzianym w art. 73 P.p.s.a.
W wyznaczonym przez Sąd terminie wskazany brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy skarga ta została wniesiona w ustawowo przewidzianym terminie oraz czy nie jest dotknięta brakami formalnymi.
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowiąc, że w takiej sytuacji sąd skargę odrzuca.
Z kolei, jak stanowi art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym - stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza bowiem, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu.
Nieumieszczenie pod skargą podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika stanowi zaś brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym przepisami art. 49 § 1 P.p.s.a. I tak, w razie wystąpienia wskazanego braku, przewodniczący wzywa stronę skarżącą do jego uzupełnienia w terminie 7 dni. Natomiast niewykonanie w terminie wezwania, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona do Sądu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 3 lipca 2015 r. Skarżący związany był terminem trzydziestodniowym do wniesienia skargi do sądu. Ostatni dzień na wniesienie skargi przypadał zatem na dzień 3 sierpnia 2015 r. Tymczasem skarga została nadana na adres właściwego organu dnia 4 sierpnia 2015 r. i właśnie tę datę należy uznać za datę wniesienia skargi w rozumieniu art. 53 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminu, co obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Ponadto złożona skarga zawiera brak formalny, albowiem jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, Skarżący nie złożył własnoręcznego podpisu pod skargą wniesioną do Sądu. Sąd wezwał zatem Skarżącego do uzupełnienia wskazanego braku skargi. Wobec tego, że wezwanie to doręczono Skarżącemu w dniu 23 listopada 2015 r., siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął w dniu 30 listopada 2015 r. (poniedziałek). We wskazanym terminie Skarżący nie podpisał swojej skargi ani nie nadesłał odpisu podpisanej skargi.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.