Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 959/12 odrzucił skargę C. T. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie postępowania egzekucyjnego oraz oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2012 r. Sąd po rozpoznaniu wniosku C. T. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz o przyznanie adwokata w celu wniesienia skargi kasacyjnej na ww. postanowienie, przyznał C. T. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Adwokat M. A. – D., która została wyznaczona na pełnomocnika z urzędu w piśmie z dnia 28 marca 2013 r. złożyła opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi.
W związku z odmową wyznaczonego pełnomocnika sporządzenia skargi kasacyjnej Skarżący w piśmie z dnia 10 lipca 2012 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów i przyznanie adwokata. Następnie odpowiadając na pismo Sądu z dnia 17 lipca 2013 r., podtrzymał swoje żądanie i w dniu 7 sierpnia 2012 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów oraz zmianę adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2013 r. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 8 listopada 2013 r. postanowił oddalić zażalenie skarżącego na ww. postanowienie z dnia 14 sierpnia 2013 r.
W związku z pismem C. T. z dnia 12 listopada 2013 r., w którym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata do wniesienia skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego RP, Sąd poinformował skarżącego, że pełnomocnik ustanowiony w niniejszej sprawie w ramach instytucji prawa pomocy jest pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie i Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie postępowania egzekucyjnego (I SA/Sz 959/12). Zakres czynności pełnomocnika wyznacza art. 39 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a." Pełnomocnictwo nie obejmuje reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Jednocześnie wezwano skarżącego do udzielenia odpowiedzi czy w związku z powyższymi wyjaśnieniami, nadal podtrzymuje swój wniosek, jeśli tak – zobowiązano do wypełnienia formularza PPF w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym terminie, tj. w dniu 30 grudnia 2013 r. wniósł do Sądu pismo, w którym m.in. oświadczył, że nie będzie wypełniał wniosku o ustanowienie adwokata (...). Do pisma nie załączył wypełnionego formularza PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na podstawie art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, pozostawia się bez rozpoznania. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
W rozpoznawanej sprawie, mimo skutecznego doręczenia wezwania, strona skarżąca w zakreślonym w nim terminie, który upłynął w dniu 3 stycznia 2014 r., nie nadesłała wypełnionego urzędowego formularza PPF. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.