Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 963/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S.B. na opisaną wyżej decyzję.
Skarżący (ur. w 1976 r.) wraz ze skargą kasacyjną od ww. wyroku złożył do Sądu wniosek o prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, że nie posiada żadnych dochodów, nie ma majątku, jest bezrobotny, nie ma prawa do zasiłku.
Uznając ww. oświadczenie za niewystarczające do oceny możliwości płatniczych Skarżącego, referendarz sądowy zobowiązał Skarżącego do nadesłania dodatkowych dokumentów i oświadczeń. Zobowiązanie to obejmowało: zeznanie podatkowe Skarżącego o wysokości osiągniętego dochodu w 2014 roku albo zaświadczenie właściwego organu podatkowego o nieskładaniu zeznania podatkowego, oświadczenie o źródłach utrzymania Skarżącego i wysokości posiadanych środków pieniężnych na utrzymanie z okresu ostatnich sześciu miesięcy, wyciągi z wszystkich rachunków bankowych Skarżącego za okres od 1 grudnia 2015 r. do 20 stycznia 2016 r., dokumenty potwierdzające wysokość ponoszonych przez Skarżącego wydatków związanych z utrzymaniem z okresu ostatnich trzech miesięcy; zaświadczenie powiatowego urzędu pracy, czy Skarżący posiada status osoby bezrobotnej z prawem/ bez prawa do zasiłku; dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym Skarżącego, tj. o tytule prawnym skarżącego do nieruchomości położonej w M. przy ul. [...] wraz z dokumentami potwierdzającymi powyższe; decyzje właściwych organów ustalające Skarżącemu zobowiązania podatkowe z tytułu podatków lokalnych na 2014 r. oraz dokumentów potwierdzających utratę posiadania/ sprzedaż nieruchomości w okresie ostatnich 12 miesięcy.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wyjaśnił, że nie posiada dokumentów poświadczających wydatki związane z utrzymaniem, ponieważ nie ma dochodów, pozostaje na utrzymaniu rodziny w zamian za drobne prace jakie dla nich wykonuje. Oświadczył, że nie udało mu się uzyskać z sądu dokumentów potwierdzających stan majątkowy wynikający z tytułu prawnego do nieruchomości w M. przy ul. [...]. Oświadczył, że nieruchomość otrzymał w spadku po rodzicach i jest jej właścicielem w 1//8 części. Złożył wyjaśnienia odnośnie braku możliwości przedłożenia wymaganych decyzji podatkowych.
Skarżący nadesłał:
- - zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 11 lutego 2016 r. o niezłożeniu przez Skarżącego zeznania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok,
- - oświadczenie Skarżącego o tym, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w G., o utrzymywaniu się z prac doraźnych świadczonych dla rodziny i znajomych oraz o braku oszczędności,
- - oświadczenie Skarżącego o tym, że nie posiada rachunków bankowych,
- - zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia 11 lutego 2016 r. potwierdzające, że S.B. od dnia 3 grudnia 2013 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna i od 3 grudnia 2013 r. nie posiada prawa do zasiłku.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje - w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W ocenie referendarza sądowego sytuacja materialna Skarżącego opisana we wniosku oraz częściowo potwierdzona przedłożonymi dokumentami i dodatkowymi oświadczeniami Skarżącego, przemawia za uwzględnieniem jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący od 2013 roku jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a źródłem utrzymania jest pomoc rodziny w zamian za drobne prace wykonywane na ich rzecz.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.