Uzasadnienie
M. K. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 listopada 2017 r. nr [...] [...]) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 4 sierpnia 2017 r., nr [...] określającą stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości [...] zł, z tytułu przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Jako podstawę złożenia wniosku wskazała art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), a gdyby organ nie uwzględnił wniosku - art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca uzasadniając swoje stanowisko, wskazała, że wykonanie decyzji niewątpliwie doprowadzi do wyrządzenia stronie znacznej szkody oraz wyrządzić może trudne do odwrócenia skutki na płaszczyźnie finansowej, albowiem wszelkie wydatki związane z działalnością strony finansowane są z uzyskiwanej dotacji podmiotowej. Ponadto dodała, że nie posiada środków, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji.
Organ II instancji postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że jak wynika z uzyskanego od Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. pisma z dnia 24 stycznia 2018 r., znak:
[...], strona skarżąca jest współwłaścicielem domu położonego w D. przy ul. [...] (obciążonego hipoteką EFG Eurobank na kwotę [...]zł), prowadzi własną działalność gospodarczą oraz zatrudniona jest w Przedszkolu nr [...] w K.. Podatniczka nie uiściła należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, a ponadto posiada zaległości podatkowe na łączną kwotę [...]zł, które dochodzone są w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego.
Zdaniem organu II instancji strona skarżąca nie wykazała, że faktycznie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co szczegółowo uzasadnił w postanowieniu. Wobec tego uznał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przytoczonych przepisów prawnych wynika, że - co do zasady - akt zaskarżony do sądu podlega wykonaniu. Podstawę tej regulacji prawnej stanowiła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Jednakże ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. wprowadził wyjątek od tej reguły, przyznając stronie skarżącej ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania strony skarżącej. Przede wszystkim podnieść należy, że strona skarżąca zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniła swojego wniosku w sposób rzetelny i wyczerpujący. Skarżąca nie podała we wniosku szczegółowych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. II FZ 393/14 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www. orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, podniósł, że ogólnikowe wskazanie, iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te, stanowiące w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Poza tym nie dołączenie przez stronę skarżącą do wniosku (do czego była zobowiązana) żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwiło sądowi zapoznanie się oraz ocenę jej stanu majątkowego, co jest niezbędne do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strona ograniczyła się bowiem do stwierdzenia, że wykonanie decyzji niewątpliwie doprowadzi do wyrządzenia stronie znacznej szkody oraz wyrządzić może trudne do odwrócenia skutki na płaszczyźnie finansowej, albowiem wszelkie wydatki związane z działalnością strony finansowane są z uzyskiwanej dotacji podmiotowej. Ponadto dodała, że nie posiada środków, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji.
Zatem stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że spełnia przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowe. Mając na uwadze informacje o stanie majątkowym strony skarżącej, uzyskane przez organ (jest współwłaścicielem domu położonego w D. przy ul. [...] - obciążonego hipoteką EFG Eurobank na kwotę [...]zł - prowadzi własną działalność gospodarczą oraz zatrudniona jest w Przedszkolu nr [...] w K., nie uiściła należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, a ponadto posiada zaległości podatkowe na łączną kwotę [...]zł, które dochodzone są w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego) a także bardzo ogólne stwierdzenie strony skarżącej o jej sytuacji, wskazać należy, że bez przedstawienia przez stronę skarżącą w sposób szczegółowy uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków nie da się ocenić rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej strony. W konsekwencji powyższego Sąd nie może stwierdzić, czy faktycznie wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody czy też wystąpią trudne do odwrócenia skutki.
Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.