Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 987/15, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przyznał S.W. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w S. w piśmie z dnia 17 listopada 2015 r. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej radcę prawnego K.M..
Wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r. (doręczonym wraz z uzasadnieniem w dniu 8 czerwca 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S.W. na opisaną wyżej decyzję.
Pełnomocnik złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w dniu 24 czerwca 2016 r. (data nadania pisma) opinię z dnia 22 czerwca 2016 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 987/15 wraz z odpisem dla Skarżącej. Radca prawny K.M. złożył jednocześnie wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie przedmiotowej opinii.
Pełnomocnik oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej z urzędu nie zostały uiszczone zarówno w całości jak i części.
Następnie pełnomocnik przedłożył w Sądzie dowód doręczenia Skarżącej ww. opinii z dnia 22 czerwca 2016 r.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 1 stycznia 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Stosownie bowiem do przepisu § 22 ww. rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dlatego w odniesieniu do wynagrodzenia za udzieloną pomoc w postaci opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 987/15, zastosowanie znajdują przepisy ww. rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.
Przedmiotem sprawy jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W tego rodzaju sprawach opłata maksymalna wynagrodzenia radcy prawnego na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia wynosi 480 złotych.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, opłata maksymalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nie przekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli ½ opłaty wynoszącej 240 zł, co stanowi kwotę 120 zł. Kwota 240 zł stanowi bowiem opłatę maksymalną obliczoną jako 50% kwoty 480 zł, co wynika z treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z pkt 1 lit. c. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 147,60 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 4 ust. 1 i 3 wyżej wskazanego rozporządzenia, orzec należało jak na wstępie.