Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lutego 2014 r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. - reprezentowana przez adwokata - wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za 2009 r. W skardze zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu II instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.
Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę spółki, i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W wyroku nie zawarto jednak rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego.
Pismem z dnia 15 listopada 2016 r. pełnomocnik spółki wystąpił się do sądu z wnioskiem o uzupełnienie wyroku co do rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisu powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Wyżej opisanym wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. sąd uwzględnił skargę spółki, w której zawarto wniosek o zwrot kosztów postępowania. Z tych względów na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. w wydanym wyroku sąd z urzędu był zobowiązany do zasądzenia na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez stronę. W przedmiotowym wyroku sąd nie zamieścił jednak wskazanego w art. 209 p.p.s.a. obligatoryjnego orzeczenia w przedmiocie kosztów.
Zgodnie z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. O wysokości zasądzonych kosztów orzeczono zatem na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 7 Rozporządzania Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801), na które składają się wpis od skargi w wysokości [...] zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa złożonego w sprawie w wysokości 17 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego ustalone od wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości [...] zł, łącznie [...] zł.
Wobec powyższego sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 200 i art. 209 p.p.s.a.