Uzasadnienie
W dniu 2 listopada 2013 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) Z. N. wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...], wydaną w przedmiocie opłaty uzdrowiskowej. Pismem z dnia [...] r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w sprawie w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Tutejszy Sąd, na podstawie dokumentacji nadesłanej przez skarżącego na wezwanie referendarza sądowego z dnia 28 grudnia 2012 r. w uzupełnieniu wniosku o prawo pomocy, powziął wiadomość o fakcie wydania w dniu [...] r. przez ówczesny Sąd Wojewódzki w Poznaniu postanowienia o częściowym ubezwłasnowolnieniu Z. N., sygn. I Ns 427/80.
Następnie, Sąd ustalił, że postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt VII R Ns 305/06 Sądu Rejonowego w Poznaniu Wydział VII Rodzinny i Nieletnich dla skarżącego - uprzednio ubezwłasnowolnionego częściowo ww. postanowieniem z dnia [...] r., ustanowiono kuratelę, powołując na kuratora S. B. (kserokopia postanowienia karta 41 akt sądowych)
W tym stanie rzeczy, wezwaniem z dnia 29 marca 2013 r. zwrócono się do wskazanego wyżej kuratora o złożenie oświadczenia, czy popiera skargę Z. N. z dnia [...] r., czy też cofa skargę. W treści wezwania podano, iż odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni, licząc od daty jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto Sąd zobowiązał kuratora do ustosunkowania się w takim samym terminie do złożonego przez Z. N. wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, przywołane wezwanie z dnia 29 marca 2013 r. zostało doręczone S. B. w dniu 5 kwietnia 2013 r.
W wyznaczonym terminie, którego upływ nastąpił z dniem 12 kwietnia 2013 r. kurator skarżącego nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 27 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego.
Z. N. jest osobą ubezwłasnowolnioną częściowo, a w konsekwencji ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Zgodnie zatem z art. 26 §2 P.p.s.a., jego zdolność procesowa obejmuje wyłącznie czynności w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie. Czynności takie wymienione zostały w przepisach art. 20-22 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93), w których mowa jedynie o umowach powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego, rozporządzaniu swoim zarobkiem i czynnościach w stosunku do przedmiotów majątkowych oddanych osobie ograniczonej w zdolności do czynności prawnych do swobodnego użytku przez przedstawiciela ustawowego.
Nie budzi więc wątpliwości, że w tak wyznaczonym zakresie nie mieści się wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym.
W tym miejscu trzeba odnotować, iż w literaturze przedmiotu pojawił się pogląd, zgodnie z którym ograniczoną zdolność procesową w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy wiązać z możliwością samodzielnego realizowania podmiotowości administracyjnoprawnej, czyli korzystania z uprawnień wynikających z prawa materialnego lub zajmowania stanowiska, w sytuacji, gdy przepisy tego prawa przewidują nałożenie na nią obowiązku, skierowania do niej nakazu lub zakazu albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." - Zakamycze, Kraków 2005, str. 70).
Zdaniem Sądu wywód ten ma jednak charakter jedynie postulatywny, albowiem w świetle przepisów obowiązującego prawa brak jest podstaw do wykraczania poza granice określone przywołanymi unormowaniami Kodeksu cywilnego.
Mając na względzie zaprezentowane wyżej rozważania prawne należy wskazać, że Z. N. w chwili wnoszenia skargi nie miał zdolności do czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Treść art. 58 §1 pkt 5 P.p.s.a. określa przy tym, że gdy jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, sąd skargę odrzuca. Z mocy § 2 wskazanego unormowania, odrzucenie skargi może w tym przypadku nastąpić dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony.
Skoro zatem skarżący jest w niniejszej sprawie osobą niemającą zdolności procesowej a równocześnie, pomimo stosownego wezwania, rzeczony brak nie został uzupełniony w drodze potwierdzenia skargi przez wyznaczonego kuratora, to działając na podstawie art. 58 §1 pkt 5 P.p.s.a. w związku z § 2 i 3 tego przepisu należało orzec jak w sentencji
Z tych też powodów złożony w niniejszej sprawie przez ubezwłasnowolnionego częściowo skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie podlega rozpoznaniu.