Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r., po rozpatrzeniu zażalenia Z. B. oraz L. D. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2004 r., uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Prezydent W. zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku R. P. o ustanowienie na jego rzecz prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej w księdze wieczystej KW nr [...] nr [...] w części dotyczącej gruntu o powierzchni [...] m2, do czasu uchwalenia przez Radę Miasta W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego tę nieruchomość.
Skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2004 r. uznał, że ustalenie negatywnej przesłanki do rozpoznania wniosku R. P. wynikającej z planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na negatywne rozpoznanie takiego wniosku, nie jest jednak elementem koniecznym do prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia tego wniosku. Taka negatywna przesłanka nie istnieje, jeżeli dla konkretnego obszaru nie ma planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2004 r. złożył Prezydent W., podnosząc w niej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydając to postanowienie naruszyło art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), art. 6, art. 7 i art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). Wbrew twierdzeniom Kolegium brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia rozpoznanie wniosków złożonych w trybie art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. W obu wymienionych przypadkach ustawodawca nie przewidział sytuacji braku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, chociaż mógł to uczynić podczas prac nad ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym w przypadku braku miejscowego planu Prezydent W. prawidłowo zawiesił postępowanie do czasu jego uchwalenia.
Prezydent W. zaznaczył w skardze, że Miasto W. jako gmina o statusie miasta na prawach powiatu, ma prawo złożyć skargę na każde orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uchylające bądź zmieniające orzeczenie Prezydenta W. działającego jako organ pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym w sprawach, w których przedmiotem jest majątek tego Miasta. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) gminy wykonują zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, posiadają osobowość prawną, a ich samodzielność podlega ochronie sądowej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować albo w charakterze strony, korzystając z gwarancji procesowych jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego, albo jako organ administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W takim przypadku organ ten będzie chronił interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowo-administracyjnego.
Organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu w odniesieniu do nieruchomości będącej własnością Miasta W., na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), jest Prezydent W. Organy gminy zostały zatem upoważnione do kształtowania stosunków (w tym przypadku stosunków cywilnoprawnych), których jedną ze stron jest własna gmina organu wydającego decyzję w sprawie.
Oznacza to, że Prezydent W. działając jako organ administracji publicznej nie ma legitymacji procesowej strony i nie jest podmiotem uprawnionym do występowania ze skargą do sądu administracyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. III RN 189/01 OSNAPiUS 2002, nr 8, poz. 177; postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1382/04; uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/3, ONSA nr 3 z 2003 r., poz. 115).
Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).