Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po ponownym rozpatrzeniu wniosku o zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Chemii Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu M. C. stopnia naukowego doktora habilitowanego, postanawia utrzymać w mocy swą decyzję z dnia [...] lutego 2005 r., odmawiającą zatwierdzenia ww. uchwały.
W uzasadnieniu podniesiono, że rozprawa habilitacyjna nie stanowi zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych, znacznego wkładu w rozwój nauki w dziedzinie chemii. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w tym podczas dyskusji na posiedzeniu Sekcji, do udziału w której zaproszono prawidłowo wszystkich recenzentów powołanych w postępowaniu Centralnej Komisji oraz Rady Wydziału (przybyli wszyscy recenzenci Centralnej Komisji i jeden recenzent Rady Wydziału), potwierdzone zostały poprzednio stawiane zarzuty pod adresem rozprawy habilitacji M. C. Rozstrzygające znaczenie dla oceny wartości rozprawy habilitacyjnej, wykluczające możliwość uznania jej jako spełniającej wymagania ustawowe, mają ujawnione błędy metodyczne popełnione przez habilitanta i braki warsztatowe, których świadectwem jest rozprawa. Przebieg dwukrotnie przeprowadzonych kolokwiów habilitacyjnych M. C. nie dostarczył, w ocenie większości recenzentów Centralnej Komisji, dowodów, iż dysponuje on odpowiednią wiedzą teoretyczną w zakresie reprezentowanej przez siebie dyscypliny.
Jego odpowiedzi na zadawane pytania były mało kompetentne i zdawkowe. Pierwsze z tych kolokwiów zakończyło się negatywną oceną Rady Wydziału. Ponadto wskazano, że Rada Wydziału nie podjęła uchwały w przedmiocie przyjęcia wykładu habilitacyjnego, naruszając tym samym przepis art. 16 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, przez co nie miała podstaw do przystąpienia do kolejnej czynności przewodu, którą jest nadanie stopnia dr habilitowanego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. C. domagając się uchylenia powyższej decyzji. W skardze podnosi naruszenie przez organy art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady uwzględniania słusznego interesu obywatela, art. 24 § l pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 in fine - poprzez rozstrzyganie sprawy na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy w tym samym składzie osobowym, który wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu dr M. C. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk chemicznych, art. 80 k.p.a.- poprzez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, art. 6 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa, art. 8 i 9 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i zasady informowania, art. 77 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 10 i 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych, pomimo iż skarżący nie miał możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów,
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż te, jakie zawierały jej merytoryczne zarzuty. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie jest związany granicami skargi, przy czym rozstrzygając sprawę, dokonuje on wyłącznie kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem (art. 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Kierując się powyższą zasadą, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny postępowania związanego z wydaniem decyzji przez Centralną Komisję do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych w obu instancjach. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki /Dz. U. Nr 65 poz.595/ w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych /Dz. U. Nr65 poz.386/ oraz przepisy Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 października 1991r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego /Dz. U. Nr 92 poz. 410/, bowiem pod rządami tych przepisów w dniu 29.06.2001r. M. C. otworzył przewód habilitacyjny.
Należy zauważyć, że przedmiotem oceny Centralnej Komisji nie jest wprost sama dysertacja, lecz uchwała nadająca stopień naukowy, będąca wyrazem przekonania o wartości naukowej rozprawy. Przy zatwierdzaniu uchwały rady wydziału bada się prawidłowość czynności organu nadającego stopień, a postępowanie wszczynane jest w dacie przedstawienia uchwały wraz z aktami przewodu habilitacyjnego.
Stosownie do treści §15 pkt.3 cytowanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów po zakończeniu kolokwium rada jednostki organizacyjnej podejmuje uchwałę o jego przyjęciu. Następnie rada wydziału podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia wykładu habilitacyjnego zgodnie z § 16 ust.2 tego rozporządzenia. W aktach przewodu habilitacyjnego brak jest uchwały o której wspomina cytowany przepis, a której podjęcie powinno poprzedzić podjęcie uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Treść tych uchwał zdaniem Sądu mogła mieć wpływ na stanowisko jakie w kwestii zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego zajęła Sekcja i Prezydium Centralnej Komisji. Orzekając na tak skompletowanych aktach postępowania habilitacyjnego Centralna Komisja naruszyła art. 7,77 i 80 kpa. co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Obowiązkiem Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych działającej w ramach zakreślonych art. 127§3 kpa było ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. Oznacza to, że Centralna Komisja, oprócz rozważenia zarzutów zawartych w odwołaniu, powinna była z urzędu skontrolować, czy zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy dostrzegł wprawdzie, że uszedł uwadze Centralnej Komisji rozpoznającej sprawę w pierwszej instancji fakt, że postępowanie prowadzone przed Radą Wydziału Chemii [...] obarczone jest wadą polegającą na naruszeniu przepisów §15 pkt. 2 i §16 pkt. 2 cytowanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów. Mimo stwierdzonego uchybienia Centralna Komisja po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymała w mocy naruszającą prawo decyzję organu pierwszej instancji, przez co sama wydała decyzję również naruszającą prawo.
Na marginesie wypada wskazać, że w przepisach ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz przepisach rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 października 1991r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadanie tytułu naukowego, brak jest regulacji prawnej określającej jakim kryteriom powinna odpowiadać uchwała o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, to stwierdzić należy, że sformułowanie "wniosek przeszedł" zawarte w protokóle z trzeciego nadzwyczajnego posiedzenia Rady Wydziału [....] z dnia [...] czerwca 2004r pozostawia pod względem formalnym niedosyt co do formy podjęcia tej uchwały,
W tym stanie rzeczy uznając, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c art.152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.