Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2018r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
Decyzją z dnia [...] września 2010r. nr [...] Wojewoda [...] potwierdził M. W., A. P., P. S. i M. S. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. W. i A. W. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej we [...] przy ul. [...].
Wnioskiem z 30 października 2017 r. J. N. wystąpił do Wojewody [...] o wznowienie postępowania zakończonego ww ostateczną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017r. I OPS 3/17.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił wznowienia postępowania z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie po upływie ustawowego terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. N. Rozpatrując sprawę niniejszą Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ustalił, że J. N. o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r. dowiedział się od M. W. pod koniec lipca 2014r., co oznacza, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 k.p.a., tj. jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
W tej sytuacji organ II instancji uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie Wojewody [...] odmawiające wznowienia postępowania.
Skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. N. zarzucając mu naruszenie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie niedochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na to, że termin ten nie mógł rozpocząć biegu z tej przyczyny, że w chwili, gdy skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji, jego brak udziału w postępowaniu nie stanowił uchybienia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego podnosząc, że bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie powinien rozpocząć się od daty wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 9 października 2017r. I OPS 3/17, z której wynika, że złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty wszczyna postępowanie w stosunku do wszystkich uprawnionych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.
Na podstawie art. 119 pkt 3 ww. ustawy sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w w/w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a zgodnie z § 2 termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
W wypadku gdy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w pierwszej kolejności bada się zachowanie terminu do jego wniesienia. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" - o jakim mowa w art. 148 § 2 - należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania.
Chodzi więc tu o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia. Jeżeli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiada informacje czego dana decyzja dotyczy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący o wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] września 2010r. dowiedział się pod koniec lipca 2014r., co wynika z jego pisma z dnia 27 grudnia 2017r. Wniosek o wznowienie postępowania złożył do Wojewody [...] w dniu 31 października 2017r., a więc po upływie terminu ustawowego.
Błędne jest stanowisko skarżącego, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie rozpoczął bieg w dacie podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 9 października 2017r. I OPS 3/17 z uwagi na to, że uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowią samoistnej podstawy wznowienia postępowania administracyjnego.
W tej sytuacji Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne, a zaskarżone postanowienie odpowiadające prawu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 i 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.