Uzasadnienie
W dniu 8 kwietnia 2013 r. Gmina Miasta [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]. Decyzją tą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] ustalającą odszkodowanie na rzecz K. E. S. w kwocie [...] zł za nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], o pow. [...] m², zajętą pod drogę publiczną, gminną – część ul. [...] w [...], jednocześnie zobowiązał do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Gminę Miasto [...]w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji.
W skardze Gmina Miasto [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że zapłata przez skarżącego odszkodowania wynikającego z w/w decyzji będzie stwarzała zagrożenie dla jego podstawowych interesów majątkowych. W razie nie wstrzymania wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasądzona decyzją na rzecz uczestniczki kwota jest duża a skarżącemu nie jest znana sytuacja materialna uczestniczki. W razie zapłacenia na rzecz w/w kwoty zgodnie z decyzją a następnie, co jest bardzo prawdopodobne w świetle treści skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji i zmiany rozstrzygnięcia w tym zakresie może dojść do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w sytuacji braku możliwości zwrotu przez uczestniczkę wypłaconej kwoty. Spowoduje to dla skarżącego również trudne do odwrócenia skutki, bowiem wyegzekwowanie wypłaconej uczestniczce tak wysokiej kwoty skutkować będzie, po stronie skarżącego, upływem czasu, nakładem znacznych środków pieniężnych i wątpliwym wynikiem możliwej egzekucji w przedmiocie zwrotu wypłaconych środków pieniężnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,
Sygn. akt I SA/Wa 1013/13 o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania.
Ze wskazanej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem takich okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)).
Skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Wypłata odszkodowania, jak każde świadczenie pieniężne, jest bowiem ze swej istoty czynnością odwracalną. Przy czym podniesione we wniosku rozważania co do nieznanej sytuacji materialnej uczestniczki postępowania i ewentualnych problemów ze zwrotem przez nią wypłaconego odszkodowania nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego zagrożenia jego podstawowych interesów majątkowych zauważyć należy, że dla przesłanki warunkującej ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że "uszczuplenie" finansów spowodowane wypłatą odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji będzie dla danego podmiotu tak
Sygn. akt I SA/Wa 1013/13 znaczne, że może zagrozić jego funkcjonowaniu. Skarżący nie wykazał w tej sprawie takich okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że istotnie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wypłaty odszkodowania o którym mowa w zaskarżonej decyzji.
Sąd zauważa jednocześnie, że wskazany we wniosku przez skarżącego jako źródło szkody - obowiązek wypłaty ustalonego odszkodowania nie może być uznany za źródło potencjalnej szkody. Ustalenie i wypłata odszkodowania jest bowiem wyrazem realizacji konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP wywłaszczania tylko za słusznym odszkodowaniem. Skoro w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz K. E. S. za przejętą na własność Gminy Miasta [...] nieruchomość i zobowiązał do wypłaty odszkodowania tę Gminę, to zdaniem Sądu wypłata odszkodowania nie może być uznana za źródło potencjalnej szkody dla podmiotu publicznoprawnego zobowiązanego do wypłaty odszkodowania. Z realizacji konstytucyjnej zasady prawa do odszkodowania nie można bowiem czynić źródła szkody, zwłaszcza że odszkodowanie wypłaca podmiot publicznoprawny. Takie rozumienie art. 61 Ppsa i instytucji ochrony tymczasowej wypacza jej sens.
Dlatego też wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia w art. 61 Ppsa, ponieważ nie została wykazana potencjalna szkoda grożąca wykonaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto takie rozumienie szkody pozostaje również w sprzeczności do art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (będącej dodatkowym potwierdzeniem praw wynikających z Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r.), stanowiącym o tym, że nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za słusznym odszkodowaniem za jej utratę wypłaconym we właściwym terminie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.