Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. K., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] przekazujące pismo M. K. według właściwości do Prezydenta Miasta R. i jednocześnie umorzył postępowanie przed organem I instancji.
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ II instancji stwierdził, że dnia [...] marca 2004 r. do [...] organu paszportowego wpłynął wniosek M. K. adresowany do Prezydenta Miasta R. o przyznanie zasiłku celowego na dokonanie opłaty paszportowej w wysokości [...] zł. Wnoszący wniosek chciał, aby kwota ta została przez Prezydenta Miasta R. przekazana na konto Wojewody [...] tytułem opłaty paszportowej. Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Wojewoda [...] przekazał przedmiotowy wniosek według właściwości do Prezydenta Miasta R. Nie zgadzając się z takim postępowaniem M. K. złożył zażalenie. W jego uzasadnieniu domagał się uchylenia postanowienia Wojewody [...] i wydania w trybie pilnym paszportu. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] i umorzył postępowanie I instancji z uwagi na fakt, iż w powyższej sprawie, zdaniem organu II instancji, nie należało wydawać postanowienia w trybie art. 65 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Postanowienie w tym trybie wydaje się bowiem wtedy, kiedy organ, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie. Podanie M. K. zostało wniesiono do Prezydenta Miasta R., który jest organem właściwym do rozpatrzenia sprawy zasiłku celowego. W tej sytuacji, zdaniem organu II instancji, jeżeli podanie wpłynęło do organu paszportowego należało go przekazać przy piśmie do adresata, a nie wydawać postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, organ II instancji uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się podstawą wniesienia przez M. K. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu skarżący podniósł, że Wojewoda [...] i Minister Spraw Wewnętrznych wydają decyzje i postanowienia w sprawie paszportu od 2002 r. Orzeczenia te są uchylane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nawet doszło do tego, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchyla postanowienia Wojewody [...], a skarżący nadal nie otrzymuję paszportu. Uchylanie postanowienia przez Ministra i umarzanie postępowania, zdaniem skarżącego, nic nie wnosi do sprawy. Podejmowanie błędnych decyzji przez Wojewodę [...] jest, jego zdaniem, zwykłą grą na zwłokę. Skarżący stwierdził, że urzędnicy Wojewody i Ministra nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za swoje decyzje, a on jest zmuszony jako bezpaństwowiec, bezdomny bez możliwości pracy przebywać w kraju.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie orzeka więc co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie jego wydawania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Z analizy akt sprawy, wyjaśnień udzielonych przez skarżącego M. K. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na rozprawie w dniu 6 września 2006 r., a przede wszystkim z samej treści pisma skarżącego z dnia 10 marca 2004 r. wynika, że przyczyną złożenia tego pisma w [...] Urzędzie Wojewódzkim Oddziale w R., nie była niewiedza skarżącego co do organów właściwych do rozpatrzenia jego żądania, lecz potrzeba poinformowanie organu paszportowego, przed którym toczyło się postępowanie administracyjne dotyczące wydania paszportu, o działaniach skarżącego zmierzających do uzyskania środków finansowych na dokonanie opłaty paszportowej, bez której skarżący nie mógł uzyskać paszportu, a której to opłaty domagał się od niego organ paszportowy.
Oznacza to, że rzeczywistym adresatem pisma z dnia 10 marca 2004 r., był jedynie Prezydent Miasta R., jako organ właściwy do rozpatrzenia zawartego w nim wniosku o przyznanie zasiłku celowego, zaś pismo to skarżący złożył jedynie do wiadomości Wojewody, jako że przed tym organem toczyło się postępowanie dotyczące przyznania skarżącemu paszportu. Pismo to nie wszczynało więc przed organem paszportowym żadnego nowego postępowania administracyjnego, które miałoby zakończyć się wydaniem odpowiedniego aktu administracyjnego. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, przedmiotowe pismo powinno zostać dołączone do materiału dokumentacyjnego sprawy administracyjnej dotyczącej wniosku skarżącego o wydanie paszportu (nr [...]). Takie zaś działanie organu jest czynnością materialno-techniczną i nie wymaga wydania żadnego aktu administracyjnego. Oznacza to, że organ II instancji prawidłowo uznał, że w przedstawionej sprawie brak było podstaw do wydawania przez organ I instancji, w oparciu o treść art. 65 §1 kpa, postanowienia administracyjnego. W tej sytuacji prawidłowo organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
Co prawda, w uzasadnieniu swojego stanowiska organ II instancji stwierdził, że jeżeli podanie skarżącego wpłynęło do organu paszportowego, należało je przekazać przy piśmie do adresata, a nie wydawać postanowienie. Sąd orzekający w sprawie nie podziela tego stanowiska i uznaje je za błędne. Jednakże powyższe naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało, zdaniem Sądu, istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Zgodnie zaś z treścią art.145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd może uchylić decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.