Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2005 r. odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy w sprawie niniejszej.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt I OZ 884/05 uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano by rozpatrując sprawę ponownie Sąd rozważył czy w sprawie zachodzi sytuacja o jakiej mowa w art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też w związku z cofnięciem skargi w tej sprawie, jak w sprzeciwie z dnia [...] czerwca 2005 r. rozpatrywanie kwestii prawa pomocy stało się bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe wskazania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
W piśmie z dnia [...] czerwca 2005 r. pełnomocnik skarżącego odmawiając złożenia dodatkowych dokumentów w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy oświadczył, że cofa skargę M. L. z dnia [...] maja 2004 r. wniesioną do tutejszego Sądu dnia [...] maja 2004 r., mając na uwadze popełnienie przestępstwa. W złożonym w dniu [...] czerwca 2005 r. sprzeciwie od postanowienia z dnia 7 czerwca 2005 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy pełnomocnik skarżącego oświadczył, że w dniu [...] czerwca 2004 r. cofnął w sprawie niniejszej skargę i stanowisko to podtrzymał w dalszej korespondencji (pisma z dnia [...] lipca 2005 r. i z dnia [...] stycznia 2006 r.)
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd chyba, że uzna, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd uznał cofnięcie skargi w niniejszej sprawie za dopuszczalne. W związku z cofnięciem skargi rozpatrywanie kwestii prawa pomocy stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, należało postanowić jak w sentencji.