Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (Komisja) stwierdziła odmówiła Skarżącemu, H. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] (Wojewoda) z dnia [...] marca 2015 r.
W uzasadnieniu Komisja wskazała, że za niewiarygodne uznała znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia dotyczące nie doręczenia przesyłki zawierającej decyzję na adres ul. [...] w K. jak i na adres ul. [...]. Za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcie sprawy Komisja uznała oświadczenie S. T. asystentki Rady Nadzorczej X z siedzibą w K. przy ul. [...], bowiem na ten adres decyzja nie była doręczana.
Organ wskazał, że Skarżący nie wykazał, by w budynku przy ul. [...] w K. nie było oddawczych skrzynek pocztowych.
Podsumowując Komisja wyjaśniła, że Skarżący wykazał jedynie przesłankę zachowania 7 dniowego terminu od daty dowiedzenia się o decyzji na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 59 § 1 i § 2 k.p.a.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył do tutejszego sądu skargę zarzucając mu naruszenie
1. art. 77 § 1 w związku z art. 77 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czego efektem była odmowa wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez Skarżącego dowodom to jest e-mailowi z oświadczeniem I. M. oraz oświadczeniom D.K. i S. T. pomimo tego, że dowody te stanowiły spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniające oświadczenia na okoliczność braku doręczenia Skarżącemu decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2015 r.
2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. wobec braku wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia Komisji a to w związku z odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z uzasadnieniem świadczącym o braku podstaw do zastosowania art. 58 k.p.a. podczas gdy Skarżący we wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przedstawił dowody świadczące o nieskuteczności doręczenia mu decyzji a zatem o braku otwarcia terminu do wniesienia odwołania.
Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Komisji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu.
Na wstępie wskazać należy, że Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w związku z czym organ zobowiązany był go rozpoznać. Jednocześnie z argumentów podnoszonych przez Skarżącego na etapie postępowania sądowego wynika, że w jego ocenie brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 58 k.p.a., bowiem wobec nie doręczenia mu decyzji termin do wniesienia odwołania nie zaczął biec.
W tym miejscu wskazać należy, że istotnie z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wynika, iż w ocenie Skarżącego decyzja nie została mu prawidłowo doręczona wobec czego nie zaczął jeszcze biec termin do wniesienia odwołania.
W tej sytuacji, organ winien był rozważyć, czy wniosek Skarżącego podlega oddaleniu z uwagi na nie spełnienie przesłanek z art. 58 k.p.a. czy też z uwagi na fakt, że wobec nie doręczenia decyzji nie zaczął jeszcze biec termin do wniesienia odwołania.
W zaskarżonym postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu Komisja wyjaśniła, że organ pierwszej instancji wysłał decyzję najpierw na adres ul. [...],[...] (pierwszej awizo w dniu 13 marca 2015 r., drugie w dniu 23 marca 2015 r.), a następnie na adres ul. [...],[...] (pierwsze awizo w dniu 27 kwietnia 2015 r., drugie w dniu 5 maja 2015 r.).
Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że przepisy k.p.a. nie pozwalają na dwukrotne doręczanie decyzji. Doręczenie decyzji musi mieć charakter jednorazowy i nie jest dopuszczalne ponowne jej dokonywanie. Przyjęcie innej koncepcji godziłoby w wyrażoną w art. 16 k.p.a. zasadę trwałości ostatecznych decyzji. Umożliwienie organowi ponownego doręczenia decyzji w miejsce wcześniejszego wadliwego prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania w świetle zasad postępowania administracyjnego. Takie kolejne doręczenie umożliwiałoby uruchomienie trybu zwykłego odwoławczego już po uzyskaniu przez decyzję administracyjną cechy ostateczności (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r, sygn. akt II OSK 2259/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 maja 2016 r. II SA/Wa 1920/15, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W tym miejscu wyjaśnić należy, że Skarżący w piśmie z dnia 30 lipca 2013 r.(skarga o wznowienie postępowania) jako adres do doręczeń wskazał ul. [...],[...]. Oznacza to, że wszelkie doręczenia winny być dokonywane przez organ na dres wskazany przez Skarżącego (i na ten adres kierowana była korespondencja w sprawie). Zatem doręczenie na adres ul. [...], K. w ogóle nie powinno być dokonane i nie może być brane pod uwagę przy badaniu terminowości wniesienia przez Skarżącego odwołania ani też przy badaniu przesłanek zasadności przywrócenia terminu.
Z adnotacji znajdujących się na kopercie, w której przesłana została Skarżącemu decyzja Wojewody wynika, że z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki pozostawiono ją w dniu 13 marca 2015 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 23 marca 2015 r.
We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący podniósł m.in., że wskazany przez niego adres do doręczeń to adres kancelarii adwokackiej. Poczta w tej kancelarii odbierana jest codziennie w dni robocze w godzinach 9.00-19.00. Dodatkowo wyjaśnił, że w budynku tym nie ma oddawczych skrzynek odbiorczych, lecz przesyłki odbiera w godzinach pracy personel recepcji.
W ocenie sądu, w świetle powyższych oświadczeń Skarżącego, przed wydaniem postanowienia w sprawie przywrócenia terminu organ zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego, co do istnienia skrzynek oddawczych w budynku przy ul. [...] w K. Analiza treści art. 44 K.p.a. prowadzi bowiem do wniosku, iż skuteczność doręczenia zastępczego uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie, stąd też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (fikcję doręczenia). Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata.
Skoro Skarżący wskazał, że w budynku przy ul. [...] w K. nie ma oddawczych skrzynek pocztowych a korespondencja doręczana jest w recepcji w dni robocze, organ zobligowany był do sprawdzenia czy rzeczywiście w przedmiotowym budynku nie ma oddawczej skrzynki pocztowej. Okoliczność tak ma bowiem podstawowe znaczenie dla ustalenia prawidłowości doręczenia o zatem rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Ustalenie, że takiej skrzynki nie ma oznaczałoby bowiem, że nie można uznać za zgodne ze stanem faktycznym adnotacji znajdujących się na kopercie o pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce w oddawczej skrzynce odbiorczej i o możliwości jej odebrania. W konsekwencji, brak byłoby podstaw do przyjęcia, że doszło do doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w trybie określonym w art. 44 k.p.a.
Sąd podkreśla w tym miejscu, że z akt sprawy wynika, iż wcześniejsza korespondencja kierowana przez organ pierwszej instancji do Skarżącego na adres ul. [...] odbierana była bezpośrednio, bez konieczności jej awizacji. Wskazana na kopercie data 13 marca 2015 r.(jako data pierwszej awizacji) to dzień roboczy, w trakcie którego, jak wskazywał Skarżący, korespondencja odbierana jest przez recepcję.
Podsumowując, w ocenie sądu wydając postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zaniechał zbadania stanu faktycznego sprawy w zakresie prawidłowości doręczenia zastępczego, nie ustalił bowiem czy w budynku przy [...] w K. znajdowały się w marcu 2015 r. skrzynki oddawcze. Powyższe zaniechanie stanowi w ocenie sądu naruszenie przepisów postępowania, to jest art.7, 77§ 1 i 80 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero bowiem ustalenie, że doszło do doręczenia decyzji i otworzył się termin do wniesienia odwołania pozwala na badanie, czy odwołanie zostało wniesione w terminie a zatem do rozpoznania ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu w tym na badanie czy spełnione zostały przesłanki do przywrócenia terminu.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w związku z w z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych i 17 złotych tytułem opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa.